Սիրելի հայրենակիցներ, որևէ հույս չունեմ, որ այն, ինչ հիմա ասելու եմ, ականջահաճո ու հոգեպարար կլինի ձեզ համար: Տիկնայք և պարոնայք հայեր, դուք, ես էլ ձեզ հետ, հայտնվել եք մի կետում, որից անդին, առհասարակ, ոչինչ չկա: Չէի ասի՝ այդ կետից այն կողմ անդունդ կա, ձորեր, ժայռեր, որոնց զարկվելով դեռ կարելի էր մի հրաշքով կենդանի մնալ, տեղափոխվել ԲԿ: Չկա ոչինչ… Ճիշտ, ինչպես տիեզերքում՝ լռություն է և անկշռելիություն: Ուզենաք էլ՝ չեք կարող ընկնել: Ում ոտքը պլստաց այդ կետից՝ միանգամից սկսելու է ճախրել: Դեպի ո՞ւր՝ չգիտեմ: Այդ կետից այն կողմ աշխարհագրությունը դադարում է գոյություն ունենալուց: Ոչ հյուսիս, ոչ հարավ, ոչ արևելք, ոչ արևմուտք: Լառնակա՞… Լառնակա էլ չկա: Թոշա՞կ… Կարո՞ղ եք ինձ բացատրել, թե ձեր ինչին է պետք այդ թոշակն անկշռելիության պայմաններում: Դուք ձեր ճախրանքի պահին կտեսնեք տասնյակներով նախարարների ու այլ պաշտոնյաների, որոնք ճախրում են իրենց պարգևավճարների հետ: Ոչ մեկին այդ փողը պետք չէ այնտեղ: Ճիշտն ասած՝ չգիտեմ, Նիկոլը կգա՞ մեզ հետ ճախրելու, թե՞ Աննայի հետ արանքը ճղած կլինի, բայց մի բան հաստատ է, որ ՔՊ-ից լիքը մարդ է լինելու՝ Ալենը, պուճուր Քըլըչը, Պապիկյան Սուրոն, Խուդաթյանը, Թորոսյան Արսենը, Միրզոյան Արոն, Կոնջորյան Հայկն` իր երեսփոխանական լնգուլվազով…
Բայց կա նաև մի այսպիսի բան՝ կարելի է այդ կետը չանցնել: Դուք դա կարող եք, սիրելի հայրենակիցներ, ես էլ՝ ձեզ հետ: Արգելակները կորցրած ՔՊ-ն թող մտածի, որովհետև ՔՊ-ի համար հունիսի 7-ից հետո սկսվելու է անկշռելիության ռեժիմը՝ լինի այդ կետից այսկողմ, թե այնկողմ: Նիկոլն ու Աննան, փախած, ճողպրած, արանքը ճղած էլ լինեն, հունիսի 7-ից հետո անկշռելիությունից չեն խուսափելու: Դա բոլոր «զրոների» ճակատագիրն է:

Դուք, սիրելի հայրենակիցներ, ես էլ ձեզ հետ, զրո չեք: Մենք Արցախ չենք ծախել, մենք 5 հազար տղու գլուխ չենք կերել, հայոց հայրենիք չենք տվել թուրքին, եկեղեցի չենք պղծել ու մեր դժբախտությունների վրա «վարչաբենդ» չենք խաղացել: Ուրեմն մենք զրո չենք, մենք շանս ունենք ամուր գետնի վրա դեռ մնալու, մեր կյանքը փոխելու, մեր տուն ու տեղին տիրություն անելու: Ես ասացի շանս, իսկ դուք ասեք՝ կամք, համառություն, որոշում: Խոսեք ինքներդ ձեզ հետ ու խոստովանեք, որ ունեք այդ կամքը՝ մնալու, ապրելու, արարելու, հարատևելու:

Իսկ ի՞նչ կարող է տեղի ունենալ հունիսի 7-ին, երբ արդեն ձեր որոշումը կայացրած լինեք: Չեմ էլ ուզում նկարագրել այն վայնասունը, որ այդ օրը բարձրանալու է ՔՊ-ից և ՔՊ-ամերձ շրջանակներից: Դրան հիմա ասում են եվրոպական քաղաքական մշակույթ կամ հետընտրական կապիկություն: Շան տեղ պետք չէ դնել: Դա կլինի այս ստախոս սրիկաների վերջին ճիչը ճախրանքից առաջ: Բայց ինչ էլ լինի, ինչ էլ անեն, նրանք այլևս չեն կարողանալու քեզ վրա թքելով հայրենիք ուրանալ, քո երկիրը ծախել, քո զավակին դնել հողը, խաղաղության կեղծ խոստումներով քեզ տանել նոր պատերազմների: Հունիսի 7-ն այս ամենի վերջնաժամկետն է: Դիր այդ վերջակետն ու սրանց հանիր օդերով:

Սիրելի հայրենակիցներ, մի բան էլ ասեմ՝ հունիսի 7-ին տանը նստել չկա: Ոչ գլխացավ, ոչ ճնշում, ոչ վատ տրամադրություն, ոչինչ չպետք է խանգարի, որ գնանք տեղամաս և մեր կամքն արտահայտենք: Հուսալ, որ հարևանդ կանի դա քո փոխարեն, Կարեն Կարապետյանը, Ռոբերտ Քոչարյանը, Սերժ Սարգսյանը, Գագիկ Ծառուկյանը կամ Արման Թաթոյանը` ճիշտ չէ: Նրանք դա անելու են իրենց փոխարեն, իրենց ու իրենց թիմերի քվեներով: Բայց դա բավարար չէ քո կամքը հաստատելու համար: Մորեխի այս պարսը, սիրելի հայրենակից, դու պետք է հալածես քո երկրից, ես էլ՝ քեզ հետ:

Դե իսկ հունիսի 7-ից հետո մեր առջև բացվելու է դաժան իրականությունը, որ 8 տարի շարունակ թաքցվել է մեզնից: Դու, սիրելի հայրենակից, ես էլ քեզ հետ, կիմանանք ամեն ինչ… Ամեն ինչ այն մասին, թե ինչպես են աչքներս կապած մեզ բերել, հասցրել անդառնալիության կետին, որից անդին այլևս ոչինչ չկա:
Եվ ուրեմն՝
0 ձայն ՔՊ-ին…
Ի գործ…
Առաջարկ Հայաստանին…
Ուժեղ Հայաստան…
Միասին կարող ենք…