«Հրապարակի» զրուցակիցը քաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյանն է:

– Նիկոլ Փաշինյանն անձամբ քանիցս հայտարարել է, որ Ցեղասպանության ճանաչման հարցն իր իշխանության համար առաջնահերթություն չէ, ինքը պատմական արդարություն հաստատելու խնդիր չի տեսնում: Ցեղասպանության թանգարանի տնօրենին անձամբ հրամայեց աշխատանքից ազատել այն բանի համար, որ վերջինս համարձակվել էր ԱՄՆ փոխնախագահին Ցեղասպանության մասին պատմող գիրք նվիրել: Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրն էլ նորոգման անվան տակ` քանդեցին, ըստ մասնագետների` հուշարձանի քարերին բավականին վնաս տվեցին: Եթե Փաշինյանի իշխանությունն ինչ-որ կերպ վերարտադրվեց, հնարավո՞ր է առհասարակ ապրիլի 24-ը հանեն հայերի օրացույցից` որպես Հայց ցեղասպանության օր, իսկ մարդկանց, ասենք, արգելեն այցելել հուշահամալիր, կամ ինչ-որ ժամանակ անց` ապամոնտաժեն հուշահամալիրը….

– Ես կարծում եմ, որ Արցախի հետ տեղի ունեցածից հետո հասարակության մոտ հարցեր ընդանրապես չպետք է լինեին, կապված այն բանի հետ, թե ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության վերարտադրությունը: Ես կարող եմ ընդամենը երկու տարեթիվ նշել. 2022 թվականի հոկտեմբերի 6: Այդ օրը Նիկոլ Փաշինյանը Պրահայում 120 հազար հայերի հետ մեկտեղ` Արցախը հանձնեց Ադրբեջանին, տեղի ունեցավ էթնիկ զտում, ինչից հետո Ադրբեջանը գրավեց ողջ Արցախը, մոտենալով մեր տներին` ՀՀ սահմաններին: Դրանից հետո Իլհամ Ալիևի ջանքերով և ֆինանսավորմամբ` կյանքի կոչվեց «Արևմտյան Ադրբեջան» ծրագիրը: 2026 թվականի մարտի 11-ին էլ Նիկոլ Փաշինյանը Եվրապառլամենտում ուղերձ հղեց ամբիոնից, պնդելով, որ հրաժարվում է Ղարաբաղյան շարժումից և վերջնականապես փակում է այդ էջը, սա էլ քիչ է` փակում է նաև արցախցիների Արցախ վերադառնալու հարցը: Դրանից հետո Ադրբեջանը ավելի ագրեսիվ կերպով սկսեց քանդել հայկական եկեղեցիները` Ստեփանակերտի մայր տաճարը հավասարեցնելով հողին: Երբ մենք պայքարում էինք մեր իրավունքների համար, դաշնակիցներ էինք գտնում և ամրապնդում մեր անվտանգությունը, վտանգը փաստացի մեզանից շատ հեռու էր: Այժմ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմը հրաժարվում են հայ մարդու իրավունքների պաշտպանությունից, բայց թշնամին չի մոռանում, որ մենք հայ ենք և մոտենում է մեր տներին: Ցեղասպանությունից հրաժարվելը ևս այս տրամաբանության մեջ է: Հրաժարվելով Հայոց Ցեղասպանության ճանաչումից, մենք ավելացնում ենք անվտանգության ռիսկերը, դրանք չեզոքացնելու փոխարեն: Ադրբեջանին և Թուրքիային Փաշինյանը հերթական ցեղասպանության հնարավորությունն է տալիս: Նիկոլ Փաշինյանն ասում է, որ բոլոր հնարավոր հարցերին վերջակետ է դնում, սակայն դրանք մեծ հանցագործություններ են: Հանցագործին նոր հանցագործություն տալու լեգիտիմ իրավունք է տալիս: Երբ ինչ-որ մեկը մարդ է սպանում, մենք չենք ասում` դե հիմա այդպես ստացվեց, ոչինչ, կարիքից դրդված այն տեղի ունեցավ և այլն: Մարդը արել է հանցագործություն, նրան պետք է պատժել, նոր հնարավոր հանցագործությունները կանխարգելելու համար: Եթե Ալիևին այժմ դու ասում ես` լավ ես արել, որ սպանել ես մեզ, վաղը նա նորից է նույն բանն անելու: Սա պարզ տրամաբանություն է: Եթե այս մարդիկ վերարտադրվեն, թուրքերի առաջ Հայաստան մտնելու բոլոր հնարավոր դռները բացելու են: