Թատրոնի վարագույրը բացվում, ու Փաշինյանը մտնում է կարի ատելյե՝ սովորական քաղաքացու պես։ Աշխատակցուհին ասեղ ու մկրատ էր դասավորում , երբ նա իրավիճակը վերցնում է իր ձեռքը։
-Բարև ձեզ,- ասում է նա՝ ցույց տալով կոստյումի կոճակը։ Կոճակս պոկվել է։

Աշխատակցուհին մի պահ մտածում է՝ սա սոցիալական հա՞րց է, թե՞ պետական պատվեր, կտրոն ուզելու՞ է, թե՝ չի ուզելու․․․ Բայց դե պատվեր է, ասում է․
– Վա՜յ… կարեմ։

Եվ սկսվում է պետական-կենցաղային արագացված ծրագիրը․ ասեղը մտնում է գործի մեջ՝ ինչպես բարեփոխման նախագիծ ԱԺ-ում։ Թելը ձգվում է՝ ինչպես երկար քննարկում բյուջեի շուրջ։ Վերջում նա հագնում է բաճկոնը, մի պահ ստուգում կոճակը, ու դուրս գալիս՝ թողնելով հետևում նոր ինստիտուցիոնալ եզրույթ՝ «կոճակային բարեփոխում»։ Կոճակը վերադառնում է իր տեղը՝ իբր երբեք չի պոկվել։
Փաշինյանը նայում է ու գլխով հաստատում է
-Սա է իրական կայուն զարգացումը։ Սա է համակարգային վերանորոգումը։

Աշխատակցուհին լռում է, բայց ներսում մտածում է՝ «եթե սա էլ քաղաքական ուղերձ է, ուրեմն ես արդեն միջազգային փորձագետ եմ»։
Վերջում նա հագնում է բաճկոնը, մի պահ ստուգում կոճակը, ու դուրս գալիս՝ թողնելով հետևում նոր ինստիտուցիոնալ եզրույթ՝ «կոճակային բարեփոխում»։
Բարեբախտաբար (կամ դժբախտաբար՝ կախված քաղաքական ճաշակից) լավ է, որ շալվարի կոճակը չի պոկվել։ Եվ այդպես , կոճակը վերականգնվեց, երկիրը մնաց նույն վիճակում։ Բայց կարևորն այն է, որ շալվարի կոճակը՝ այս անգամ դարձավ ազգային անվտանգության երաշխիք։
Վարագույրը փակվում է։