Ապրիլի 23-ին Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին Ադրբեջան էր այցելել։ Այցը, ըստ պաշտոնական տեղեկատվության, եղել է պաշտոնական։ Բաքվում այդ այցի ընթացքում հնչեց հայտարարություն, որ Ադրբեջանը պատրաստ է դառնալ ռուս-ամերիկյան բանակցությունների վայր եւ հյուրընկալող երկիր։ Դա մի ֆորմատ է, որն արդեն կիրառվել է Թուրքիայում եւ Շվեյցարիայում։ Հնարավոր է, որ Ադրբեջանն էլ առաջիկայում այդ երկխոսության շարունակման համար հարթակ դառնա։ Այցի շատ դրվագներ պարզապես կարելի է համարել քարոզչական էֆեկտի համար արված։ Հենց այցն իսկ արդեն քարոզչական բնույթի կարելի է համարել, քանի որ վերջին անգամ Զելենսկին Բաքու այցելել էր 2019 թվականին։ Կիեւը հիմա կարծես թե սկսել է հետաքրքրություն ցուցաբերել Արեւելքի հանդեպ։ Այցերի աշխարհագրությունը դա է վկայում՝ Թուրքիա, Սիրիա, Սաուդյան Արաբիա եւ Ադրբեջան։

Բաքուն այն երկիրն է, որը նպատակ չի դնում անդամակցելու ո՛չ ՆԱՏՕ-ին, ո՛չ Եվրամիությանը։ Սակայն փորձում է բալանսավորել իր արտաքին քաղաքականությունը՝ հատկապես դա որպես հակակշիռ օգտագործելով Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ներկայիս փուլում, երբ Մոսկվա-Բաքու հարաբերությունները դեռ նոր-նոր են հաղթահարում «սառեցվածության փուլը»։ Զելենսկու այցից մեկուկես շաբաթ առաջ Մոսկվան եւ Բաքուն արտաքին քաղաքական գերատեսչությունների մակարդակով համատեղ հայտարարություն տարածեցին՝ ռուս-ադրբեջանական հարաբերությունների փորձաքար դարձած AZAL-ի խոցված օդանավի հետ կապված։ Երկուստեք ընկալում կա, որ հարաբերությունները պետք է նորմալանան։ Սակայն Իլհամ Ալիեւը կարծես փորձում է առիթն օգտագործել՝ հավելյալ ինչ-որ բանի հասնելու համար, եթե դրա հնարավորությունը կա, եւ հյուրընկալել է Ուկրաինայի նախագահին նաեւ այդ հաշվով։ Թե իրականում Բաքուն ինչ նպատակներ ունի, դժվար է ասել։ Ամեն դեպքում, փորձագետները միանշանակ չեն իրենց դիրքորոշումներում, եթե հաշվի առնենք, որ Ադրբեջանը փորձում է լավ հարաբերություններ ունենալ թե՛ Իսրայելի եւ թե՛ Թուրքիայի հետ, չնայած Իսրայել-Թուրքիա հարաբերություններում եղած լարվածությանը, եւ այդպես շարունակ։ Հնարավոր է, որ սա ուղղակի բալանսավորված արտաքին քաղաքականության կուրսի համատեքստում է պետք դիտել, հնարավոր է, որ կան «մեսիջներ», որոնք ուղարկվում են համապատասխան հասցեատերերին, հնարավոր է, որ այս ամենով Բաքուն փորձում է իր «դիվիզիոնը» բարձրացնել։ Ցույց կտա ժամանակը։