ՔՊ պաշտոնյաները Էմանուել Մակրոնի այցից հետո այնպիսի ոգևորության մեջ են ընկել, կարծես ոչ միայն արտաքին քաղաքականության մեջ են հաջողություն գրանցել, այլև արդեն իրենց ենթակա են համարում տարածաշրջանի ծանրակշիռ խաղացողներին։ Նրանց խոսույթից տպավորություն է ստեղծվում, թե Ռուսաստանին ու Բելառուսին «ծալած ունեն»։

ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանի ոգևորությունն այդ ֆոնին հասել է բացահայտ սարկազմի․ նա հայտարարում է, թե Հայաստանը չպետք է դառնա գուբերնիա և չպետք է կառավարվի այնպես, ինչպես Բելառուսը։ Ավելին՝ խորհուրդ է տալիս Ալեքսանդր Լուկաշենկոյին զբաղվել կարտոֆիլ աճեցնելով՝ ակնարկելով թե՛ երկրի ներսում խնդիրները, թե՛ քաղաքական համակարգի բնույթը։

Բայց այստեղ կա մի ենթաշերտ, որը շատերը գուցե բաց են թողնում։ Հիշեցնեմ՝ Վլադիմիր Պուտինը, իր ծննդյան առիթով, հենց Լուկաշենկոյից նվեր է ստացել «սուպերէլիտար» կարտոֆիլ՝ նախագահական բանջարանոցից, հատուկ պատվերով աճեցված։ Բելառուսի ղեկավարն այդպես էլ չի թաքցրել իր հպարտությունը սեփական արտադրության նկատմամբ և բազմիցս է շեշտել իր երկրի գյուղատնտեսական կարողությունները։

Այս ֆոնին հարցը դառնում է ավելի սուր․ արդյոք կարտոֆիլ նվիրելը վկայությո՞ւն է, որ Բելառուսը գուբերնիա է։ Թե՞ դա պարզապես ինքնաբավության, արտադրական կարողության և եթե սիմվոլիկ՝ ինքնիշխանության դրսևորում է։

Եվ այստեղ արդեն հակադարձ հարցն է առաջ գալիս՝ իսկ ի՞նչ պիտի ասի նույն Ալեն Սիմոնյանը Հայաստանի մասին, երբ մեր պետությունը կախվածություն է ցուցադրում այն երկրից, որը փաստացի օկուպացրել է ՀՀ սուվերեն պետության տարածքների մի մասը, և միևնույն ժամանակ հումքային կամ պարենային մատակարարումների կարիք ունի։ Միայն մի օրինակ բերեմ՝ ասենք ցորենի։ Մնացածը նույնիսկ կարելի է չասել։ Որովհետև ամեն անգամ, երբ փորձում ես համեմատել բարձրագոչ հայտարարությունները իրականության հետ, առաջանում է ոչ թե հպարտություն, այլ ցավոտ հակադրություն՝ խոսքի և իրականության միջև։

Դժվար է խոսել անօգնական, Մակրոնի, Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հույսին մնացած Հայաստանի անճար վիճակի մասին․․․ Ժողովուրդը մի լավ խոսք ունի՝ «Երբեք մի՛ այրիր այն կամուրջը, որով անցել ես»։ Ռուսաստանը մեր կամուրջն է։ էլ չեմ ասում ՝ պարզ ճշմարտությունը․ «Մի՛ այրեք այն կամուրջը, որի վրա կանգնած է Հայաստանը»։ Գոնե տեղ թողեք, որ հետդարձի ճանապարհ ունենաք։