Հետաքրքիր է, ինչպե՞ս է ստացվում, որ ոչ մի «իզմեր» չունեցող կուսակցության ղեկավարը ձգտում է դեպի գլոբալիստական ազատական Եվրոպա, սակայն իրեն պահում է բռնապետական Ռուսաստանի նախագահ Պուտինի նման:

Ինչպե՞ս է ստացվում, որ պետական պատժիչ մեքենայի ողջ հզորությամբ խոչընդոտում է հիմնական մրցակցի՝ «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության գործունեությանը, սակայն որպես իրենցական է ընդունվում առերևույթ ժողովրդավարական Եվրոպայում:

Ինչպե՞ս է ստացվում, որ դիմացինի աչքի փուշը նկատող ու դրա համար նրան անընդհատ սաստող իշխանության աչքի գերանը չի նկատվում ամենատես եվրոպացիների կողմից: Վերջապես, ինչպես է ստացվում, որ նախընտրական գործընթացում օգտագործում է նացիստական Գերմանիայի և բոլշևիկյան սովետների քարոզչական մեթոդները: Խորհրդային պրակտիկայի վերջին դրսևորումը քաղաքացիներից իբրև թե ստացած նամակների հրապարակումն է ֆեյսբուքյան էջում: Ու ողջ այդ կրկեսը, չգիտես ինչու, նորմալ է դիտարկվում ԽՍՀՄ-ի նույնիսկ հիշատակի նկատմամբ ատելությամբ լցված եվրոպական երկրներում:

Անցնենք առաջ: Իր հիմնական մրցակից Սամվել Կարապետյանին, իր խելքով, «Նիժնի Տապռի գեղն» անընդհատ հիշատակելով ստորացնող Նիկոլը Հայաստանը սկզբում դարձրել էր մեծ մի Ենոքավան: Հետո դրանով չբավարարվելով՝ անցել է մեր երկիրն «Իրևան կենտրոնով արևմտյան ադրբեջան» սարքելուն: Եվ այդ առումով ստանալով եվրոպացիների աջակցությունը՝ ոգևորված առաջ է գնում: Ի դեպ, Ռուսատանի Կալուգայի մարզում առկա չէ նման անվանումով գյուղ: Բայց նահանգապետ Շապշայի ասելով, իրենք ունեն հատուկ տնտեսական գոտիով Դոբրինո գյուղ: Իսկ մարզի արդյունաբերական արտադրանքի ծավալն, ըստ 2025-ի տվյալների, գրեթե կրկնակի գերազանցել է Հայաստանի նույն ցուցանիշը։ ՀՀ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձին պետք է հենց այդ ցուցանիշները հետաքրքրեին: Եվ ոչ թե զբաղվեր գոյություն չունեցող գյուղի անվանումը ձեռ առնելով: Ավելացնեմ, որ Սամվել Կարապետյանը չի կարող կոչվել «կալուգացի օլիգարխ», քանի որ, նախ, ծնվել է Հայաստանում: Եվ երկրորդ, վաղուց նրա գործունեությունը տարածվել է Կալուգայից դուրս: Երրորդ, նա չի կարող կոչվել նաև օլիգարխ, քանի որ այդպիսիք վաղուց չկան Ռուսատանում՝ ի տարբերություն այսօրվա Հայաստանի:

«Նիժնի Տապռի օլիգարխին» ձեռ առնելու փոխարեն ճիշտ կլիներ, եթե վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնողն ավելի շատ հետաքրքրվեր, օրինակ, հայաստանցիների կենցաղային խնդիրներով: Հատկապես այն մեկով, որում տիրող բարդակը խիստ յուրահատուկ է ոլորտի դերակատարների առումով: Խոսքն, իհարկե, «Վեոլիա ջրի» մասին է, գործող անձինք էլ՝ թեկուզ անուղղակիորեն, Փաշինյանն ու Մակրոնը: Ինչևէ, նախորդ օրը գիշերվա ժամը 10-ի մոտերքը ջուրը գնաց ու մինչև 00.30-ը չկար: Թե որ ժամին է վերադարձել՝ տեղյակ չեմ, քանի որ քնած էինք: Որպես օրինապահ քաղաքացի անմիջապես զանգում եմ «Վեոլիայի» թեժ գծին: Սակայն մի քանի անգամ 1 կոճակը սեղմելով՝ իմանում եմ, որ մեր հասցեով՝ Նոր Նորքի 4-րդ զանգվածում պլանային ջրանջատում նախատեսված չէ: Մեկ այլ կոճակ սեղմելով՝ թողնում եմ ձայնային հաղորդագրություն, ինչին, բնականաբար, պատասխան չեմ ստանում: Այնուհետև փորձում եմ դիմել «Վեոլիա ջրի» կայքէջին, բայց արդեն մի քանի ամիս է, ինչ այնտեղ բարդակ վիճակ է: Սա ջրանջատումների իբրև թե նոր էջն է. https://www.veolia.am/hy/consumers/jranjatowmner: Դրանում առկա է այսպիսի գրություն. «Ջրանջատումների հաղորդագրությունների դիտման համար սեղմել այստեղ», ինչը սեղմելով՝ արդյունքում ստանում ենք այս էջը. https://interactive.vjur.am/:

Ինչպես երևում է, եվրոպական չափանիշներին ձտող երկրում իշխանությունը չի կարողանում հաստատել հասարակ կարգ ու կանոն գոնե այսպիսի հարցերում: Քանի որ ավելի լուրջ հարցերի առումով այն ավելի քան ապաշնորհ է: Բայց այստեղ ևս «փայլում» է նույն ապաշնորհությամբ: Մեզ էլ մնում է, որ հունիսի 7-ին ազատենք նրան իր պարտականություններից և ուղարկենք «Նիժնի Տապռի գեղը»: