ԿԸՀ-ի կողմից քիչ առաջ կայացված որոշումները դասական ընտրակեղծիք չեն։ Դրանք շատ ավելի նուրբ, հաշվարկված և քաղաքական հետևանքները մանրակրկիտ հաշվարկած քայլեր են։
10/51 և 35/65 ընտրատեղամասերի արդյունքների փաստացի «զրոյացման» հետևանքով բոլոր քաղաքական ուժերը կորցրեցին ձայներ, սակայն ամենաէական հարվածը հասցվեց հենց այն քաղաքական ուժին, որի խորհրդարան մուտք գործելու հարցը դեռ վերջնականապես փակված չէր։ «Բարգավաճ Հայաստանը» կորցրեց 212 ձայն։
Ակնհայտ է, որ եթե խորհրդարանում հայտնվի ևս մեկ ընդդիմադիր ուժ, իշխող քաղաքական ուժը կկորցնի իր քաղաքական մենաշնորհի զգալի մասը և այլևս չի կարողանա իր կամքով ու միանձնյա առաջ տանել ցանկացած որոշում, այդ թվում՝ հանրային կամքին հակասող և արտաքին կենտրոնների շահերից բխող նախաձեռնություններ։
Հետևաբար, այս պատմության մեջ խնդիրը 212 ձայնը չէ։ Խնդիրը ապագա խորհրդարանի կազմն է, իշխանության անսահմանափակ հնարավորություններն ու այն քաղաքական հաշվարկը, որի նպատակն է պահպանել լիակատար վերահսկողություն։
Այս ընտրությունները, թերևս, Հայաստանի Հանրապետության պատմության ամենախայտառակ ընտրություններն են։ Այնպիսի ընտրություններ, որոնց արդյունքների լեգիտիմություն` գործնականում գոյություն չունի, և որոնք խարխլում են հանրային վստահության վերջին փշրանքները՝ հատկապես մեր պետականության համար այս ծանր ու գոյութենական ժամանակաշրջանում։շ

Գրել է Դավիթ Անանյանը