«Մարդ բռնելու, նստեցնելու, քրեական գործ կարելու» Նիկոլ Փաշինյանի կտրուկ քայլերը՝ հատկապես նախընտրական, ընտրական ու հետընտրական շրջանում, մի բանի մասին են խոսում։ Պարզվում է, որ բոլորս կաշառակեր ենք։ Առայժմ նա խոսում է կես միլիոնից ավել կաշառակերների մասին, որոնք իրեն ձայն չեն տվել, և մի փոքրիկ ակնարկ անգամ չկա, որ մյուս կեսից թեկուզ մեկը կարող է նույն մեղադրանքի տակ ընկնել՝ այն պարզ հիմքով, որ ձայն են տվել իրեն։ Իսկ ինքը՝ Սուրբ Նիկոլն է։

Փաստորեն Հայաստանում, ըստ Նիկոլ Փաշինյանի տրամաբանության, գոյություն ունի կես միլիոնից ավելի կաշառակեր։ Ես հարց չեմ բարձրացնում, որ հայ ժողովրդին վիրավորելու համար դատական հայցեր ներկայացվեն, որովհետև դատարանները Նիկոլ Փաշինյանի հորական ժառանգությունն են, և անիմաստ է ժամանակ վատնել։

Եթե կես միլիոնից ավելի կաշառակեր կա, այդ դեպքում ո՞վ է Նիկոլ Փաշինյանը և ի՞նչ է պատրաստվում անել։ Կես միլիոնին ձերբակալի՞։ Չէ՞ որ կաշառք վերցնողն ու տվողը նույն շղթայի մեջ են։

Այստեղ է, որ խոսքը սկսում է դուրս գալ իրավական դաշտից և մտնել քաղաքական ենթատեքստ։ Պարզ թվաբանություն է՝ Փաշինյանի պայքարը ուղղված չէ միայն կոռուպցիոն երևույթի դեմ, այլ քաղաքական դաշտի «մաքրում» է իրականացվում։

Ստացվում է շատ ավելի կոշտ եզրահանգում․ խոսքը ոչ թե կոռուպցիայի դեմ պայքարի մասին է, այլ դրա անվան տակ քաղաքական դաշտի աստիճանական «գլխատման» մասին, որտեղ «կես միլիոնից ավել կաշառակերներ» պատմությունը ծառայում է որպես քաղաքական ֆոն, իսկ իրական գործընթացը՝ ընդդիմադիր ուժերի հետևողական կտրումն ու մեկուսացումն է։

Եվ վերջում մնում է հենց այն տրամաբանությունը, որը ներսից է հնչում․ եթե բոլորը կաշառակեր են՝ բացի «իրեն ընտրածներից», ապա մնում է միայն մեկ քայլ՝ քրեական գործեր հարուցել ու ձերբակալել կես միլիոնից ավելի մարդկանց։ Բայց դա չի արվում։

Չի արվում, որովհետև իրական նպատակը ոչ թե արդարադատությունն է, այլ քաղաքական իրականության վերաձևումը, որտեղ «գլուխ կտրելը» ներկայացվում է որպես համակարգ մաքրելու բարձրագույն առաքելություն։ Այստեղից էլ պարզ է դառնում՝ գործ ունենք ոչ թե իրավական գործընթացի, այլ քաղաքական դաշտի աստիճանական գլխատման հետ։