Վիկտոր Տրունովը եւ Միխայիլ Սումարոկովը ժամանակին հայտնի բռնցքամարտիկներ են եղել, տարիներ անց դարձել են մարզիչներ։ Սումարոկովը փորձել է աճող սերնդի մեջ սպորտի հանդեպ սեր սերմանել՝ մարզելով հասարակական հիմունքներով, սիրողական կերպով։ Սումարոկովը երկու աշակերտ է ունենում՝ Միտյան ու Իգորը։ Երկուսն էլ խոստումնալից։ Ու երկուսն էլ սիրում են Տանյային։ Եթե Իգորի համար ամեն բան չափված-ձեւված է ու նախապես պլանավորված՝ սպորտում չեմպիոնության հասնելուց մինչեւ ամուսնություն ու ընտանիք ստեղծելը, Միտյան սպորտը սիրում է անշահախնդիր։ Մի անգամ Տրունովը տղաներին խնդրում է, որ հանդես գան իր թիմի կազմում։ Իգորը մերժում է՝ հասկացնելով, որ հանդես կգա, եթե իրեն դարձնեն թիմի լիարժեք անդամ, թեեւ Սումարոկովն էր նրա մարզիչը։ Միտյան համաձայնում է։ Հետո հասկանում է կատարած սխալը։ Սկսում է ամաչել կատարածի համար ․․․․․ Սակայն մարզիչը լայնախոհություն է ցուցաբերում, պարզում ամեն բան ու տղային հետ վերադարձնում մարզումների։ Մոտավորապես սա է խորհրդային ուշ շրջանի «Ակնհայտ առավելությամբ» կինոնկարի սյուժեն։ Սովետական ուշ շրջանի կինոն հաճախ է սպորտի թեմային անդրադարձել։

Ընդ որում, սպորտը խորհրդային կինոմեկնաբանությամբ, ավելի շատ հոգեբանական ասպեկտով էր ներկայացվում։ Կինոնկարը նկարահանվել է Մաքսիմ Գորկու անվան ստուդիայում։ Ռեժիսորն է Վլադիմիր Սարուխանովը։ Պրեմիերան կայացել է 87 թ. մարտի 23-ին, արտադրվել 86 -ին։ ԽՍՀՄ-ում 2,9 միլիոն դիտում է ունեցել։ Հիմքում խոր մարդկային հարաբերություններն են, մարզիչ-մարզիկ շփումները, մրցակցությունը, մարզչական փիլիսոփայությունը եւ, ի վերջո՝ սպորտին հատուկ դիմակայությունը։ Ինչ խոսք, բարձրացված է նաեւ բարոյական արժեքների եւ բարոյական ընտրության թեման, սպորտի միջոցով անհատի կերտման եւ անձի դաստիարակության հարցը։ Ֆիլմն այսօր էլ՝ չորս տասնամյակի հեռվից, շարունակում է նայվել ու պահպանել իր դաստիարակչական կրթիչ ֆունկցիան, մի բան, որ հատուկ էր սովետական կինոյին։