Հայաստանում կայացած խորհրդարանական վերջին ընտրությունները, աղաղակող խախտումներով հանդերձ, ձեւավորեցին ոչ լեգիտիմ իշխանություն։ Գործող վարչակարգը, ստանալով ընտրողների կեսից պակաս քվե, կորցրել է հանրային աջակցությունը եւ երկիրը տանում է նոր անկանխատեսելի փորձությունների։

Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ հարաբերությունները չկարգավորած, տնտեսական այլընտրանք չստեղծելով եւ Ռուսաստանի հետ դաշնակցային հարաբերությունները փակուղի մտցնելով՝ Փաշինյանը երկիրը կանգնեցրել է տնտեսական խոր ճգնաժամի առաջ։ Բանակի կազմաքանդումից հետո իշխանությունն ավերում է նաեւ տնտեսությունը՝ սպառելով պետության դիմադրողականության վերջին գործոնը։ Իրացման խնդիրների մեջ հայտնված տնտեսվարողները զանգվածաբար աշխատակիցներ են ազատում։ Իսկ կառավարության՝ վարկերի մարման վեցամսյա հետաձգումը խնդիրը չի լուծում, այլ միայն քողարկում է, քանի որ, եթե արտադրողն այսօր չի կարողանում իրացնել իր բերքը, վեց ամիս անց էլ չի կարողանա սպասարկել վարկը։ Արդյունքում՝ պետությունը կա՛մ միլիարդավոր նոր պարտքեր կկուտակի՝ բանկային համակարգը փրկելու համար, կա՛մ կառգրավի վարկային բեռի տակ մնացած արտադրողների գույքը՝ տնտեսությունը վերջնականապես կոլապսի ենթարկելով։

Զուգահեռաբար, թշնամին օգտվում է իրավիճակից՝ իշխանություններին նոր նվաստացուցիչ պահանջներ պարտադրելու եւ տարածքային հավակնությունները լեգիտիմացնելու համար։ Հունիսի 3-4-ին Բաքվում Իլհամ Ալիեւի հովանավորությամբ կայացել է «Վերադարձ դեպի Արեւմտյան Ադրբեջան» խորագրով միջազգային գիտաժողովը, որտեղ այդ երկրի Միլի մեջլիսի պատգամավոր Ազիզ Ալեքբերլին հայտարարել է, որ Փաշինյան-Ալիեւ բանակցությունները 300 հազար ադրբեջանցու՝ «պատմական հողեր» վերադառնալու հնարավորություն են ստեղծում։ Դրանից ընդամենը մի քանի օր անց՝ հունիսի 18-19-ին, Նախիջեւանի Օրդուբադ քաղաքում կայացել է «Վերադարձ դեպի Արեւմտյան Ադրբեջան» երրորդ փառատոն-կոնգրեսը, որտեղ քննարկվել են Հայաստան «վերադարձի» հեռանկարները։

Իսկ ինչո՞վ է զբաղված ՀՀ իշխանությունը․ շարունակում է խորացնել ներքին պառակտումն ու քայքայել հանրային համերաշխությունը։ Այս քաղաքականությունը շատ շուտով ծայրահեղ ծանր սոցիալ-տնտեսական եւ հոգեբանական իրավիճակ է ստեղծելու, որտեղից ելք փնտրելու փաշինյանական «ջանքերը» կհանգեցնեն հանրությանը «ադրբեջանցիների հետ միասին ապրելու» գաղափարը պարտադրելուն․․․

Ահա թե ինչպես են քայլ առ քայլ, ազգային շահերը հետեւողականորեն ոտնահարելով սպանում պետությունը։ Հանրությունն արդեն ցույց է տվել, որ հաշտ չէ այս ավերիչ քաղաքականության հետ։ Մնում է, որ գործի անցնի ընդդիմությունը․․․

Գրիգոր Լալայան