Ընդդիմությունը սպասում է Սահմանադրական դատարանի որոշմանը՝ դրա հիման վրա կառուցելու համար իր հետագա քայլերը: Կարծում եմ, որ կարող էր արդեն որոշում կայացնել գոնե մանդատները վերցնելու կամ չվերցնելու հարցի կապակցությամբ: Որովհետև ՍԴ-ն կայացնելու է այնպիսի որոշում, ինչը ձեռք է տալու գործող իշխանությանը, այսինքն, անձամբ վարչապետի աթոռից կառչած Նիկոլին: Իսկ Նիկոլին ձեռք է տալիս «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության դուրս մնալը խորհրդարանից: Այլապես, ԿԸՀ նախագահ Հովակիմյանը չէր գնա օրենքներ խախտելուն ու թուք ու մուր ուտելուն: Նախ, 3 ըտրատեղամասերի արդյունքները չեղյալ հայտարարելուն՝ զրոյացնելով ԲՀԿ-ին անհրաժեշտ քվեները: Երկրորդ, վերաքվեարկություն անցկացնելու՝ վարչական դատարանի որոշոււմը չկատարելուն: Ինչը պակաս օրինազանցություն չէ: Էլ չասած, որ դրա շնորհիվ Նիկոլը ստացավ մանդատների 3/5-րդը: Այնպես որ այդ հարցում անակնկալ լինել չի կարող:

ԲՀԿ-ի հարցը մեկ: Երկրորդ, նոր ընտրություններ կամ թեկուզ քվեարկության երկրորդ փուլ չի լինելու: Նոր կամ արտահերթ ընտրություններ կանցկացվեն այն ժամանակ, երբ Փաշինյանը զգա, որ իրավիճակն իր օգտին է: Այսօր այն վստահաբար իր օգտին չէ: Իսկ որպեսզի այդ էական հարցում փոփոխություն կատարվի՝ մարդկանց անհրաժեշտ է կրկին հիմարացնել: Բայց առաջիկա մեկ տարում այդ հարցը չի դրվելու, ինչի վկայությունը աղքատության գնահատման ցուցանիշների համակարգի վերանայումն էր: Ինչի արդյունքում ընտանիքների կեսից ավելին դադարեցին նպաստ ստանալուց: Ճիշտ է, դա մեխանիկորեն նպաստեց ավելի քան 20 հազար կազմող՝ ծայրահեղ աղքատների ֆինանսական վիճակի որոշակի բարելավմանը, քանի որ որոշակի գումար ուղղվեց դրանց: Բայց 20 հազարը էլեկտորալ նշանակալի քանակ չէ: Դրան գումարած այն հանգամանքը, որ այդ հարցով համապատասխան քարոզչություն դեռևս չի արվել: Որպեսզի ինչ-որ չափով ծածկվեր այդ համակարգից բազմաթիվ ընտանիքների դուրս մնալու՝ իր վարկանիշի վրա բացասական ազդեցությունը:

Նույնը վերավերում է քվեարկության երկրորդ փուլ անցկացնելու հարցին: Դա կլիներ գերանմիտ քայլ՝ եթե Նիկոլը որոշեր բախտը փորձել: Որովհետև ողջ ընդդիմադիր զանգվածը ձայնը տալու էր ընդամենը մեկ քաղաքական ուժի, և հանուն այդ ուժի քարոզարշավ կաներ ողջ այդ դաշտը: Նաև դրա շնորհիվ Վազգեն Մանուկյանը շահեց 1996-ի նախագահական ընտրությունները: Ուրիշ հարց, որ այն կեղծվեց՝ ինչպես կեղծվեց հունիսի 7-ինը: Չնայած, այլ տարբերակ լինել չէր կարող՝ պարտության դեպքում ՔՊ-ական ողջ քվազիէլիտան՝ Նիկոլով հանդերձ, հայտնվելու էր դատապարտյալի աթոռին: Բայց դա վաղ թե ուշ կգա, որովհետև այդպիսին է ժամանակակից զարգացումների տրամաբանությունը: Այն է՝ կեղծիքը չի կարող փոխարինել իրական ժողովրդավարությանը՝ ինչ հաճախականությամբ էլ թմբկահարվի որպես այդպիսին: Եվ ագրեսիվ թշնամու զավթողական նկրտումները չեն կարող մշտապես ներկայացվել որպես խաղաղության ձգտում:

Մնում է նախավերջին հարցը. «Ուժեղ Հայաստան» և «Հայաստան» դաշինքների դիրքորոշումը: Վերն ասվածը ցույց տվեց, որ այն պետք է վաղուց պատրաստ լիներ՝ անկախ ՍԴ այսօրվա որոշումից: Ենթադրում եմ, որ դա այդպես է: Եվ «Ուժեղ Հայաստան»-ը կվերցնի մանդատները, իսկ «Հայաստան»-ն էլ ստիպված կհետևի գործընկերոջը: Եվ, վերջապես, վերջին հարցը. ինչո՞ւ էր Սամվել Կարապետյանի կողմից ղեկավարվող քաղաքական ուժը սպասում ՍԴ որոշմանը: Կարելի է մտածել, որ սպասում էր հրաշքի: Որովհետև Նիկոլի օրոք նշանակված դատավորների կողմից այլ որոշում սպասելը հենց կնմանվեր հրաշքի: Կարծում եմ, որ դա ինչ-որ չափով կար: Բայց հիմնականը դա չէր. հիմնական հանգամանքը ընտրությունները չշահելու հետևանքով առաջացած շոկն էր: Այն շոկն էր, որին բախվեցինք բոլորս 2020-ի նոյեմբերի 9-ի լույս 10-ի գիշերը: Այն շոկը, որին երկրորդ անգամ բախվեց հասարակության գրագետ ու հայրենասեր հատվածը 2021-ի հունիսի 20-ին: Եվ հատկապես «Հայաստան» դաշինքի ղեկավար, ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը: Իսկ հունիսի 7-ին էլ միլիարդատեր գործարար ու բարերար Սամվել Կարապետյան:
Վերջաբանի փոխարեն. երկրային փրկչին սպասող հայությունը Նիկոլի առումով առաջին հիասթափությունից հետո այլևս չի հավատում դրա գալստյանը՝ ունենալով դրա հույսն ու կարիքը: