Հայաստանում նույնիսկ խորհրդանշական պատկերներն են դարձել քաղաքական։ Ճերմակ աղավնին խաղաղության, բարության, հաշտության, սիրո խորհրդանիշ է։ Զոլաքարում քարոզարշավի ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանին աղավնի են տվել՝ այն օդ բաց թողնելու, թռցնելու համար։ Սակայն թռչունը չի թռել և փռվել է գետնին։ Պատկերը կարող էր սովորական սիմվոլիկա համարվեր, եթե թարմ չլիներ, երբ Լաչինի միջանցքում էկոակտիվիստ ներկայացող մի կին աղավնի բաց թողեց ու աղավնին փռվեց գետնին։ Ու դրանից հետո սկսվեց «խաղաղության» դառը աղետը Արցախում։ Հայաստանում նույնպես աղավնին օդ չբարձրացավ և շուտով գուցե թե հասկանանք, թե ճերմակ ու Աստծո հրեշտակ թռչունը ինչ էր հուշում մեզ։ Փաշինյանն ասաց աղավնուն՝ թռիր, խաղաղության խորհրդանիշ եղիր, որ ժողովուրդը տեսնի ու հավատա։ Աղավնին նայեց շուրջը, գնահատեց իրավիճակը և որոշեց՝ այս պատմության մեջ թռչելու բան չկա։ Ո՞նց չմտածես, որ երբեմն թռչուններն են ավելի լավ զգում իրավիճակը, քան մենք, որ ուղտի ականջում քնած ենք։

Բայց անցնենք մյուս խորհրդանիշին՝ առյուծին։ Գագիկ Ծառուկյանի առյուծների պատմությունը հանրային քննարկման դառը թեմա է։ Առյուծը տարբեր մշակույթներում համարվում է ուժի, իշխանության, քաջության, հպարտության, հաղթանակի, արժանապատվության և պաշտպանողի կերպարի խորհրդանիշ։ Առյուծ են քնեցրել, չի զարթնել։ Երբ մարդիկ լսում են անկենդան առյուծի մասին, շատերի համար դա վերածվում է այլաբանության՝ մի երկրի մասին, որը երբեմնի ուժի ու հպարտության խորհրդանիշներ ուներ, բայց այսօր հայտնվել է ծանր, անկենդան վիճակում։

Ի վերջո, քաղաքականությունը միայն որոշումներ ու հայտարարություններ չեն։ Քաղաքականությունը նաև խորհրդանիշների լեզու է։ Երբեմնի հզոր Հայաստանի պատկերը զուգահեռվում է անկված առյուծի հետ։