Հիշողությունը սահմաններ չի ճանաչում։ Այն ապրում է մարդու մեջ՝ անկախ ժամանակից, հեռավորությունից կամ քաղաքականությունից։ Հենց այդ զգացողությունն ունեցա, երբ կարդում էի Suren Karibyan-ի ֆեյսբուքյան գրառումը։
Նա գրում է. «Արարատի գագաթին առաջին անգամ պատմության մեջ հնչեց դհոլի ձայնը։ 5165 մետր բարձրության վրա հայկական դհոլի յուրաքանչյուր հարվածը լցված էր հայրենիքի հանդեպ սիրով, հպարտությամբ և մեր մշակույթի շնչով»։

Ու ամենահուզիչը ոչ միայն այդ պահն է, այլ մարդկանց արձագանքը։ Ոչ ոք չի հարցնում՝ «ի՞նչ գործ ունես Արարատի հետ»։ Ընդհակառակը՝ մարդիկ գրում են. «Հզոր է», «Հուզվեցի», «Հալալ է», որովհետև Արարատը պարզապես լեռ չէ։ Այն մեր պատմական հիշողության, ինքնության և հոգևոր կապի խորհրդանիշն է։

Ոչ ոք չի կարող մարդու միջից հանել իր պատմությունը, իր արմատները, իր հիշողությունը։ Դրանք օրենքով չեն ջնջվում, հայտարարություններով չեն մոռացվում։ Դրանք ապրում են սրտերում, երգերում, դհոլի հարվածներում, աղոթքներում ու սերնդեսերունդ փոխանցվող պատմություններում։

Քանի դեռ կա հայ, որը հուզվում է Արարատը տեսնելիս, քանի դեռ կա մեկը, որը հազարավոր մետրերի բարձրության վրա հայկական դհոլի ձայնով աշխարհին հիշեցնում է իր ինքնության մասին, այնքան էլ ապրելու է մեր ազգային հիշողությունը։ Եվ դա ոչ ոք չի կարող խլել։