Ամենայն հարգանքով Կնյազ Համիդի Հասանովի նկատմամբ՝ ուզում եմ մի փոքրիկ դիտարկում անել։ Հիշեցնեմ, որ նա «Հայաստանի քրդական ազգային խորհուրդ» հասարակական կազմակերպության նախագահն է և արդեն չորս գումարում անընդմեջ ընտրվում է ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր՝ ներկայացնելով քրդական ազգային փոքրամասնությանը։ Որպես տարիքով ավագ պատգամավոր՝ նա արդեն չորրորդ անգամ անընդմեջ վարում է նորընտիր խորհրդարանի առաջին նիստի բացումը։

Սակայն կա մի հանգամանք, որն արժե նկատել։
2017 թ. (6-րդ գումարում)՝ ընտրվել է Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության (ՀՀԿ) ցուցակով։
2018 թ. (7-րդ գումարում)՝ ընտրվել է «Իմ քայլը» դաշինքի ցուցակով։
2021 թ. (8-րդ գումարում)՝ ընտրվել է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության համապետական ցուցակով։
2026 թ. (9-րդ գումարում)՝ կրկին ընտրվել է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության ցուցակով։
Տա Աստված՝ երկար ապրի, բայց ակնհայտ է, որ անկախ այն բանից, թե ով է տվյալ պահին իշխանության, նա շարունակելու է ներկայացնել ազգային փոքրամասնությանը հենց գործող իշխանության ցուցակով։ Եթե վաղը իշխանությունը փոխվի, հավանական է, որ նա արդեն նոր իշխանության ցուցակով կլինի խորհրդարանում։ Դա մեծ հաշվով պայմանավորված է ազգային փոքրամասնությունների ներկայացվածության գործող քաղաքական մոդելով, որի շրջանակում նրանք խորհրդարանում ներկայացվում են գործող իշխանության համապետական ցուցակներով։
Սակայն այստեղ առաջանում է մեկ այլ հարց։

Մի կողմում ունենք ազգային փոքրամասնության ներկայացուցչի, որը խորհրդարանում է գործող իշխանության ցուցակով, իսկ մյուս կողմում՝ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսին, որն ընտրված է համայն հայության կողմից և հանդիսանում է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու առաջնորդը։

Սա Կնյազ Հասանովի անձին ուղղված քննադատություն չէ։ Ընդհակառակը՝ ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչները պետք է արժանանան հարգանքի և պետական պատշաճ վերաբերմունքի։ Սակայն եթե պետությունն այդ հարգանքն ու վերաբերմունքը ցուցաբերում է ազգային փոքրամասնության ներկայացուցչի նկատմամբ, ապա ինչո՞ւ նույն վերաբերմունքը չի դրսևորվում համայն հայության կողմից ընտրված Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի նկատմամբ։

Եթե ազգային փոքրամասնության ներկայացուցիչը որպես ավագ պետական կարևորագույն արարողության բնական մասնակիցն է, ապա ինչո՞ւ այդ նույն արարողությանը տեղ չգտնվեց համայն հայության հոգևոր առաջնորդի համար։ Մի՞թե համայն հայության կողմից ընտրված Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի ներկայացուցչական և խորհրդանշական կշիռը պակաս է։

Խնդիրը Կնյազ Հասանովը չէ։ Խնդիրը պետական վերաբերմունքն է և այն չափանիշները, որոնցով որոշվում է, թե պետական կարևորագույն արարողություններին ովքեր են արժանանում պատշաճ հարգանքի, իսկ ովքեր՝ անտեսվում։ Երբ անտեսվում է Հայոց Կաթողիկոսը, անտեսվում է համայն հայության ձայնը։