Սիրելի ընդդիմադիր պատգամավորներ, մի խնդրանք ունեմ։
Ես այն քիչ մարդկանցից եմ, որ իսկապես նստում- լսում է Ազգային ժողովի նիստերը։ Ու հենց դրա համար էլ ասում եմ՝ մի մտեք այն դաշտ, որտեղ ձեզ ուզում են քաշել։

Մարտի 1, թալան, ասֆալտ… Թող իրենք ասեն` իրենք էլ լսեն։ Դուք ամբիոն եք բարձրանում ոչ թե նախկիններին արդարացնելու, այլ այս իշխանությունից պատասխան պահանջելու։

Կամքի ուժով ձեզ ստիպեք կանգ առնել ու մի արդարացեք։ Չկա մի իրավիճակ, որտեղ այդ հազար անգամ ծամծմված մեղադրանքներն ավելի ծանր լինեն, քան պարտված պատերազմը, հանձնված Արցախը կամ ուղիղ եթերում ԲՀԿ-ի գրեթե 60 հազար գողացված ձայները։

Եթե իմ կամքը լիներ, ամեն ելույթ կսկսվեր ընդամենը մեկ հարցով. ո՞ւր կորան ԲՀԿ-ի գրեթե 60 հազար ձայները։ Թող պատասխանեն՝ ո՞նց եղավ, որ ութ տարվա ընթացքում հասան ընտրակեղծարարության այս մակարդակին։ Սա էլ հո անվտանգություն չէր, որ ասեին՝ «զենքը հին էր, թշնամին լավ պատրաստված էր»։

Ու մի խնդրանք էլ. բարեվարքության այդ էժան խայծը կուլլ մի տվեք։ Այն միջավայրը, որտեղ Տարոն Չախոյանն ու Սիվիկի Վովաներն են, բարեվարքության մասին խոսելու իմաստ չկա։ Դա ընդամենը հնարք է՝ ձեզ կաշկանդելու համար։ Որ դուք շարունակեք պահել էթիկայի կանոնները, իսկ իրենք` անարգել վիրավորեն մարդկանց, ինստիտուտներ ու արժեքներ։

Չեմ ասում իջնեք իրենց մակարդակին, բայց մի ընդունեք իրենց պարտադրած օրակարգը, մի արդարացեք, մի բացատրեք, մի պատասխանեք անհեթեթ մեղադրանքներին։ Հարցեր տվեք։ Պահանջեք պատասխաններ։ Թող իրենք արդարանան։

Ի վերջո, ընտրություն կեղծած իշխանությունը բարեվարքության մասին դասախոսություն կարդալու բարոյական իրավունք պարզապես չունի։