Առաջիկա տարիներին Հայաստանը տնտեսական և լոգիստիկ զարգացման տեսանկյունից պետք է կարողանա լուծել երկու մակարդակի խնդիր.

1. Ակտիվացնել կամ ստեղծել ներկայություն Սև ծովի նավահանգիստներում, Պարսից ծոցի` Չաբահար և Բանդար Աբբաս, իսկ առավել երկարաժամկետ հեռանկարում` Միջերկրական ծովի նավահանգիստներում և Հնդկական օվկիանոսի։

2. Ընդլայնել երկաթուղային ցանցը` ուղիղ կապով Իրանից դեպի Պարսից ծոցի նավահանգիստներ և այլ ցամաքային երթուղիներ, մյուս կողմից` արագընթաց երկաթուղիներ դեպի Սև ծովի և մյուս երթուղիներ։

Ռազմավարական կարևորությունն այն է, որ սրանք լինեն ինքնավար լոգիստիկ ցանց` Թուրքիայի և Ադրբեջանի երթուղիներից անկախ։ Հայաստանից ուղիղ դեպի Իրան և ուղիղ դեպի Սև ծով գծերը կհավասարակշռեն Թուրքիայի, Ադրբեջանի ապագա հավակնությունները, ինչպես նաև Հայաստանի և Իրանի համար կմինիմալիզացնեն TRIPP-ի նկատմամբ կասկածները և հնարավոր ռիսկերը։

Հասկանալի է, որ սա կախված է մեծ ծախսերի հետ, սակայն դրանք կարելի է հաղթահարել ազգային ֆոնդի ստեղծման և բաց բաժնետիրական ցանցի ստեղծման միջոցով, որտեղ պետությունն ու մասնավորը միասին կկարողանան ֆինանսավորել, իսկ ապագայում ստանալ եկամուտներ և շահ։

Քաղաքագետ Արա Պողոսյան