Զարմանալի է պարզապես, թե Փաշինյանն ինչ թեթեւությամբ է արժեզրկում ամեն ինչ՝ ուղղակի, թե անուղղակի։

Հայաստան–Սփյուռք փոխհարաբերությունը միշտ եղել է օպտիմալ ռեժիմի փնտրտուքի մեջ, բայց միեւնույն ժամանակ, այն երբեք էլ չի կարող գալ այսպես ասած՝ իդեալին։ Հայաստան–Սփյուռք փոխհարաբերությունը եղել է աշխատող օրգանիզմ, որն այո՝ ունեցել է շատ վրիպումներ ու բացթողումներ, բայց նաեւ բավականին շոշափելի արդյունք, ու միաժամանակ՝ ահռելի չօգտագործված ներուժ։

Ներկայումս, այդ փոխհարաբերությունը պարզապես ենթարկեցվում է բացառապես իշխանական ներքաղաքական կոնյուկտուրայի։ Ու հենց դրա շրջանակում էլ թեթեւությամբ արժեզրկվում է մինչ այժմ եղածը, հանգեցնելով ընդամենը իբրւ թե զուտ կարեկցանքի։ Այն դեպքում, երբ թե խոշոր բարերարների ու ներդրողների, թե միջին տրամաչափի սփյուռքահայ գործիչների համար այդ հարցը եղել է շատ ավելի պետական հարց, քան Նիկոլ Փաշինյանի պատկերացումներն են պետության մասին, կամ պետության մասին այն պատկերացումներն են, որ նրա առաջնորդած թիմը ստացել է արեւմտյան «ժողովրդավարական ձեռնարկներով»։

Գրել է Հակոբ Բադալյանը