Ազգային Ժողովի նիստում ՔՊ-ական պատգամավոր Գաբրիելյան Սիսակն անդրադարձել է մի շարք հարցերի և այդ թվում՝ հայրենասիրության չափանիշներին: Էական չէ, թե ինչ է ասել ինքը: Էականն այն է, թե ինչպես է ընկալվում այն գործող իշխանության տեսակետից: Այն է՝ Արարատի փոխարեն Արագած, Արցախյան ազատամարտի հերոսների փոխարեն հարկատու «հերոսներ», Արցախով Հայաստանի փոխարեն իրենց առաջնորդի կրծքին փակցված կրծքանշանի տեսքով և այլն:

Ինչևէ, հաշվի առնելով Գաբրիելյանի՝ նախկինում կարծես թե ադեկվատ լրագրող լինելը, ներկայացնեմ մեկ դրվագ այդ անձի պատգամավորական գործունեությունից: Փորձելով արդարացնել ֆեյսբուքյան լայքի պատճառով պետական համակարգում աշխատանքից ազատելու՝ նիկոլական աննորմալ պրակտիկան, Սիսակը համեմատության եզրեր գտավ Աղվան Վարդանյանին 2018-ին դաշնակցությունից հեռացնելու երևույթի հետ:

Կարծում եմ, որ «Ազատություն» ռադիոկայանի նախկին լրագրողը պետք է որ տեղյակ լինի դաշնակցական հիմնական սկզբունքից: Այն է՝ երբեք դեմ չգնալ կուսակցության ղեկավարության որդեգրած քաղաքական գծին: Ինչը կարող է 21-րդ դարում նորմալ չդիտվել, սակայն այն պայմանավորված է մեր ժողովրդի պատմությամբ: Եվ այդ պատմության մեջ ՀՅԴ-ի խաղացած դերով: 2018-ի մայիսի 1-ին ԱԺ-ում չմասնակցելով վարչապետի պաշտոնում հօգուտ «դուխով» Նիկոլի քվեարկությանը՝ Վարդանյանը գիտակցորեն դեմ գնաց կուսակցության որոշմանը: Եվ պատժվեց՝ հեռացվելով կուսակցության շարքերից:

Բայց կյանքը շատ արագ ցույց տվեց, որ ճշմարտությունն իր կողմից էր և ոչ թե կուսակցության: Չնայած կուսակցության դիրքորոշումն էլ արդարացված էր այն հանգամանքով, որ 2018-ի գարնանը Նիկոլի թիկունքին կանգնած էր համարյա ողջ ժողովուրդը: Ու դաշնակցությունը չէր կարող դեմ գնալ նույն ժողովրդին, որի ծոցից ծնվել էր ինքը: Այնպես որ անհատապես ճիշտ քայլ արեց Աղվան Վրադանյանը՝ դեմ գնալով կուսակցական որոշմանը: Բայց միաժամանակ արդարացված էր նաև կուսակցության պատասխան քայլը:

Ուրիշ հարց, որ օրերս սխալ թույլ տվեց նաև Աղվան Վարդանյանը՝ սկզբում հայտարարելով, որ իշխանության վերարտադրության դեպքում չի վերցնելու մանդատը: Իսկ հետո փոխեց որոշումը և վերցրեց այն՝ հիմնավորելով, թե ինքը պետք է ընդդիմությանը: Ի դեպ, նույն մտածողությամբ 2018-ին դրժեց իր խոսքը ՀՀ երրորդ նախագահը՝ ասելով, թե ինքը պետք է լուծի Ղարաբաղյան խնդիրը: Կարծես թե Հայաստանում չկար մեկ ուրիշը, ով կարող էր լուծել այն: Նույն տրամբանությամբ նույն սխալը թույլ տվեց Վադանյանը: Ի դեպ, թե ինչպես լուծվեց Արցախյան հարցը՝ հայտնի է ողջ աշխարհին:

Ինչևէ, Գաբրիելյան Սիսակը, ենթադրաբար, ասվածը չի գիտակցել, որովհետև եթե գիտակցեր, ապա ֆեյսբուքյան լայքի պատճառով պետական աշխատանքից որևէ մեկի ազատումը չէր համեմատի Վարդանյանի դեպքի հետ: Ու այդ աննորմալ երևույթն արդարացնելու փոխարեն գոնե կլռեր՝ ասելով, թե չի պատասխանում: Դա այն պրակտիկան է, ինչը հաճախ է կիրառվում իրենց շրջանակում՝ նույնիսկ իրենց առաջնորդի կողմից: Բայց նման արձագանք տալու համար պետք է ամպերից իջնել գետին, սակայն դա ընդունված չէ ՔՊ-ական շրջանակում: Այն անձանց, ովքեր 2021 թվականից այս կողմ մնացին խայտառակ պարտության պատասխանատու և մեղավոր անձի հիմնադրած կուսակցությունում:

Չեմ կարող չանդրադառնալ մեկ այլ նախկին լրագրող, ՔՊ-ականներից Հովհաննիսյան Արթուրին: Վերջինս օրերս փորձեց դաս տալ ընդդիմադիր պատգամավորներին՝ նրանց գործունեության արդյունավետության չափանիշ համարելով ժողովրդի բարեկեցության բարձրացումը 1 կամ թեկուզ թեկուզ 0,1 տոկոսով: Այդ երիտասարդին ասեմ, որ խորհրդարանական ընդդիմության գործառույթի մեջ չի մտնում ժողովրդի բարեկեցության բարձրացումը թեկուզ 0,01 տոկոսով: Այն գործող իշխանության գործունեության մեջ սխալներ գտնելն է ու դրանք քննադատելը՝ պատրաստվելով հաջորդ ընտրություններին:

Ինչպես նաև հնարավորության դեպքում այնպիսի նախաձեռնություններով հանդես գալը, որ չի կարող անել կամ ցանկություն չունի անելու իշխող խմբակցությունը: Հասկանալի է, որ բարեկեցության բարձրացումն անհրաժեշտ է հենց իշխող խմբակցությանը: Հենց միայն հաշվի առնելով, որ դրսում ոչ թե միջնադար է, այլ 21-րդ դարը: Չնայած, որպես ՔՊ-ական, Հովհաննիսյան Արթուրը կարող էր նաև տեղյակ չլինել այդ երևույթի մասին: Ինչը, կարծում եմ, նորմալ է նիկոլական Հայաստանի պարագայում: