Կա տեսակետ, որ, եթե Նիկոլ Փաշինյանը հիասթափեցնի այսպես ասած Արեւմուտքին, ապա կստանա խնդիրներ իշխանության ներսում, քանի որ կան արեւմտյան շատ ազդեցության խմբեր։

Այն, որ իշխանության ներսում այդպիսիք կան՝ անկասկած։ Բայց, կարծում եմ զգալի չափազանցված է դրանց ազդեցության աստիճանը։ Այ, օրինակ Վրաստանում Արեւմուտքն ուներ բազմակի ավելի ռեսուրս՝ մի քանի հազար հազար տարատեսակ կազմակերպություններ, որոնք մուլտիպլիկատիվ էֆեկտով դառնում էին մի քանի տասնյակ հազար ցուցարար կամ անգամ հարյուր հազարավոր ցուցարար։

Հայաստանում դա չկա, մի շարք պատճառներով։ Թող չթվա, թե Նիկոլ Փաշինյանին ձայն տված պայմանական 730 հազար ընտրողների մեծամասնությունը նրան ձայն է տվել Արեւմուտք գնալու համար կամ «խաթեր»։

Իրականում, արեւմտյան կողմնորոշման ընտրազանգվածի «կորիզը» այն ձայներն են, որոնք գնացել են արեւմտամոլ դիրքերում գտնվող ուժերին։ Հաշվեք, թե հավաքական իմաստով քանի՞ տոկոս են հավաքել նրանք խորհրդարանի ընտրությանը՝ 2՞, 3՞, թե՞ 5 տոկոս։ Հաստատ ոչ ավելի։

Հայաստանում չկա այնպիսի արեւմտմետ ընտրազանգված, որը կարող է խնդիր ստեղծել իշխանության համար։ Ավելին, Հայաստանում չկա նաեւ այդ ընտրազանգվածը առաջնորդելու ունակ եւ համարժեք վստահություն ունեցող որեւէ քաղաքական ուժ։ Ավելին, այն ուժերը, որոնք համարվում են իբրեւ արեւմտամետ, պարզապես ուս ուսի կամ ձեռք ձեռքի տված ոչնչացնում են Հայաստանում արեւմտյան քաղաքական օրակարգն ու խոսույթի հեռանկարը։ Բայց, սա այլ թեմա է, որի վերաբերյալ շատ եմ խոսել եւ դեռ կլինեն խոսելու առիթներ։

Այդպիսով, Նիկոլ Փաշինյանն ունի ըստ էության մեկ էական մտավախություն, կապված Արեւմուտքի հետ՝ որ այնտեղ կարող են ձեռնմուխ լինեն Ադրբեջանին Հայաստանի հանդեպ սադրելուն կամ Ադրբեջանից Հայաստանի հանդեպ ագրեսիվ վարքագիծ պահանջելուն։ Իսկ դա կարող են, հատկապես բրիտանացիները։ Կստացվի, թե՞ ոչ, կդիմադրի Ալիեւը, թե՞ ոչ, սա միարժեք չէ, բայց որ նա գտնվում է նրանց կրնկի տակ եւ հետեւաբար ենթակա է այդ ազդեցությանը, Փաշինյանը գիտեն անկասկած։ Այդտեղ է նրա մտավախությունը։

Ի դեպ, այդտեղ է նաեւ Ռուսաստանի մտահոգությունը։

Գրել է Հակոբ Բադալյանը