Հասարակությանն առաջնորդելու, հանրային խնդիրների լուծման ալգորիթմներ գտնելու, բանաձեւեր առաջարկելու առաքելությունը պատկանում է տվյալ հասարակության էլիտային: Այդ էլիտայից են ձեւավորվում երկրի կառավարությունը` իշխանությունը եւ ընդդիմադիր դաշտը: Այս երկու հակադիր ճամբարների մրցակցության արդյունքում է ժողովուրդն ընտրում տվյալ պահին պետությունը կառավարող, հանրային կյանքը կազմակերպող մարդկանց: Հաղթող ուժն իշխանություն է ձեւավորում, պարտված ուժերը փորձում են հաջորդ ընտրություններին ռեւանշի գնալ եւ իշխանության գալ` այդ ընթացքում բացահայտելով գործող իշխանությունների թերությունները, արատները եւ ապացուցելով, որ իրենք ավելի լավ կկառավարեին երկիրը: Ահա՝ դեմոկրատական երկրների քաղաքական կյանքի ու քաղաքական պայքարի սխեման` պարզեցված նկարագրությամբ:

Հիմա պատկերացրեք մի ժողովուրդ, մի երկիր, որտեղ իշխանությունը` կառավարող ուժը վատն է, շատ վատը: Բայց վատն է նաեւ ընդդիմությունը, որը ձգտում է գալ իշխանության: Պատկերացրեք մի իրավիճակ, երբ քաղաքական պայքարն այնքան է վարկաբեկվել, եւ քաղաքականություն մտնելն այնքան մերժելի է դարձել, որ հանրության սերուցքը, մտածող, գրագետ մարդիկ, աշխատունակ եւ ինչ-որ բան փոխելու ընդունակ զանգվածը դուրս են մնացել իշխանություն-ընդդիմություն պայքարից: Ու ստացվել է այնպես, որ հասարակությունն ավելի որակյալ է, քան իր քաղաքական դաշտն ու իր իշխանությունը, որոնք պետք է երկիրն առաջ տանեին, պետությունը զարգացնեին կամ գոնե պետության ու ազգի գլխին փորձանքներ չբերեին:

Պատկերացրեք մի իրավիճակ, երբ բարոյականության ցածր նշաձող ունեցող, ամեն ինչի ունակ, հայրենիքի համար ոչ շատ սրտացավ մարդիկ են հայտնվել իշխանության բարձր օղակներում եւ նույնիսկ` ընդդիմության մեջ, իսկ բարոյական, հայրենասեր, աշխատասեր ու գրագետ մարդիկ քաղաքականությունից, պետության կառավարումից դուրս են մնացել, հայտնվել են դիտորդի կարգավիճակում եւ անզորությունից ատամներն են կրճտացնում` տեսնելով, թե ուր է գլորվում մեր երկիրը, եւ մեզ ուր են տանում այս ապաշնորհ քաղաքական ուժերը:

Կարելի է, իհարկե, խորհուրդ տալ մարդկանց` մի խուսափեք քաղաքականություն մտնելուց, չէ՞ որ միայն քաղաքական գործունեությամբ է հնարավոր ինչ-որ բան փոխել երկրում, բայց դատարկ կոչերից ոչ մի օգուտ չկա` մեր քաղաքական դաշտում անասելի հրմշտոց է, անբարո մրցակցություն, իրար տակ փորելու, իրար վրա «բոչկա գլորելու», ամեն գնով վեր բարձրանալու մրցապայքար, որտեղ արժանապատվություն ունեցող, սեփական գիտելիքներով իրենց պահող, գրագետ մարդիկ տեղ չունեն: