Եթե հնարավորություն չունես մի քանի օրով մեկնել Մալդիվներ, բայց չես ձգում նաեւ Ուռեկի գնալ, ուրեմն պիտի վեր ընկնես տեղդ ու հայտարարես, որ ոչ մի տեղ էլ չես գնում: Փաշինյանն այս վիճակում է. ԵՄ չի կարողանում գնալ, որովհետեւ դա թանկ հաճույք է, ԵԱՏՄ-ում էլ չի կարողանում մնալ, որովհետեւ չի ձգում: Եվ, ուրեմն, պետք է հայտարարի՝ ո՛չ ԵՄ, ո՛չ ԵԱՏՄ: Ի դեպ, աշխարհում բազմաթիվ երկրներ կան, որոնք ո՛չ ԵՄ, ո՛չ էլ ԵԱՏՄ անդամ են. Մեծ Բրիտանիան, որ ԵՄ անդամ լինելու հնարավորություն ունի, եւ մեկ գիշերում նրան կընդունեն ԵԱՏՄ, եթե նման որոշում կայացնի: Հայաստանը, որ Մեծ Բրիտանիայի հնարավորությունների 0,01 տոկոսն էլ չունի, այնպիսի աղմուկ է բարձրացրել ԵՄ-ԵԱՏՄ գնալու հարցի շուրջ, ասես իր որոշելով է դա: Նկատենք, որ Փաշինյանը ԵՄ գնալու հարցով նույնիսկ հանրաքվե անելու ցանկություն չունի` ուզում է միանձնյա որոշել: Ու քանի որ աշխարհում այդպիսի պրակտիկա չկա, բոլորն անհանգստանում են Հայաստանի ու հայ ժողովրդի համար, ԵՄ-ում՝ ջոկ, ԵԱՏՄ-ում՝ ջոկ… Շուտով մեզ համար անհանգստանալու հերթը կհասնի նաեւ պապուասներին, որ հանգիստ ապրում են իրենց ջունգլիներում եւ մտադիր չեն որեւէ տեղ գնալ:

Ո՞ւր կարող է մեզ հասցնել Փաշինյանի այս պահվածքը՝ որոշել եմ գնալ ԵՄ, բայց ԵԱՏՄ-ն ինձ պետք է պահի այնքան ժամանակ, մինչեւ անհրաժեշտ միավորները հավաքեմ՝ ԵՄ մտնելու համար: ԵԱՏՄ-ն այսպիսի բան չէր տեսել իր օրում: Պատկերացնո՞ւմ եք Մոսկվայի զարմանքը… Կա՛մ այդ տղայի վերեւի հարկի հետ կապված մի բան այն չէ, կա՛մ ճիշտ այս վիճակն է՝ ով բան անի, ով գնա ԵՄ սանատորիա: Եվ, ահա, Մոսկվան, անհանգստացած, առաջարկում է հայ ժողովրդի շրջանում հանրաքվե անցկացնել՝ այդ խնդիրը պարզելու համար:

Ճիշտն ասած՝ ԵՄ-ի կյանքում էլ այսպիսի բան չէր եղել: Նրանք իրենց ամենավատ երազում անգամ չէին տեսել, որ ՀԱՊԿ-ի եւ Մաքսային միության հիմնադիր անդամ պետությունը ցանկություն կհայտնի գնալ ԵՄ՝ դրա համար ունենալով 0 միավոր: Ու մեր մասին ԵՄ-ում հիմա մտածում են՝ կա՛մ սրանք «կտտցրած են», կա՛մ՝ այլմոլորակային: ԵՄ-ից մարդիկ եկան, հանդիպեցին Փաշինյանի հետ, Միրզոյան Արոն ընկավ ԵՄ դռները, բայց եվրոպացիների կարծիքը մեր մասին չփոխվեց:

Կհարցնեք` ի՞նչ միավորներ պետք է հավաքենք՝ ԵՄ մտնելու համար: Միավորներ ասվածը, հայեր ջան, ԵՄ գնալու պայմանների բավարարումն է մեր կյանքի բոլոր ոլորտներում՝ սկսած մարդու իրավունքներից, վերջացրած գյուղատնտեսությամբ: Դրա մեջ մտնում են պաշտպանությունը, անվտանգությունը, արտաքին առեւտրային շուկաները, օրենսդրությունը, կրթությունը, առողջապահությունը, արդարադատությունը… Ամեն ինչ: Որ ուզում եք իմանալ՝ ԵՄ գնացող վարչապետն անգամ պետք է համապատասխանի ԵՄ չափանիշներին: Չունենք, դա էլ չենք ստացել: Ինքն իրեն ԵՄ գնալու այնպիսի ճանապարհային քարտեզ է մտածել, որով ամենահեռու տեղը, որ կարելի է հասնել, Բավրայի անցակետն է:

Մի խոսքով՝ ո՛չ ԵՄ-ն, ո՛չ էլ ԵԱՏՄ-ն չեն պատրաստվում մեզ համար երկար անհանգստանալ: ԵՄ-ից արդեն գնացող-եկող չկա, ԵԱՏՄ-ից էլ ժամկետ են տվել՝ մինչեւ դեկտեմբեր հանրաքվե անել, որը, ի դեպ, ոչ միայն ԵԱՏՄ-ում պարզություն կմտցնի, այլեւ ԵՄ-ին կտա իրեն տանջող հարցի պատասխանը՝ ՀՀ կառավարությունը «կտտցրա՞ծ» է, թե՞ «այլմոլորակային»: Վերջնահաշվում թե՛ ԵԱՏՄ-ն, թե՛ ԵՄ-ն, թե՛ Հայաստանի մյուս դրսի գործընկերները կարող են գալ եզրակացության, որ ավելորդ ժամավաճառությամբ են զբաղված Փաշինյանի հետ: Դրա միտումներն արդեն նկատվում են: Բոլորի համար էլ առավել ձեռնտու է համագործակցել Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ, քան՝ Հայաստանի: Հայաստանը դարձել է մի տեսակ խանգարիչ հանգամանք, շահերի բախման վայր, ինչից օգուտ չունեն ո՛չ ԵՄ-ն, ո՛չ ԵԱՏՄ-ն եւ ո՛չ էլ աշխարհաքաղաքական մյուս բեւեռները: Վերցնենք թեկուզ TRIPP-ը: Այն վաղուց աշխատելիս կլիներ, եթե չլիներ հայկական կողմի, այն է՝ Փաշինյանի խառնակիչ դերակատարումը: Միջանցք ես տվել, ասա՝ միջանցք եմ տվել, էլ ինչո՞ւ ես ռուսական երկաթգիծ ու 102-րդ բազա խառնում այդ գործին:

Մենք մի ելք ունենք այս կացությունից՝ անցկացնել հանրաքվե, բայց ոչ թե ԵՄ-ն ու ԵԱՏՄ-ն իրար դեմ հանելու, այլ գոնե այս փուլում Փաշինյանից ազատվելու հարցով: Կարծում եմ՝ թե՛ ԵՄ-ն, թե՛ ԵԱՏՄ-ն, թե՛ Թրամփը, թե՛ Պուտինը կպաշտպանեն այս գաղափարը: