Քիչ առաջ Աշտարակի կամրջից մարդ ընկավ (իրեն գցեց)։
Մեքենան կանգնեցրեց ու…
Չգիտենք պատճառը, բայց հետևանքը պարզ էր։
Ամբողջ ճանապարհին բոլորը վատ են, ու հիմնական խոսքն է. «Լավ, գոնե մի ոտք շուտ տեսնեինք, գոնե շուտ գլխի ընկնեինք, գոնե կանխեինք, գոնե…»։
Գոնե…
Էսպես պակասում ենք։
Ու բնական մահը՝ հիվանդություն, տարիք, եթե տարիների ընթացքում իր դիրքավորումն է ունենում գիտակցության մեջ (թեև հիվանդության դեպքում էլ է երկար բզկտում՝ «ի՞նչ չարեցի»), ապա էս չբացատրվող, անսպասելի աղետներին՝ ինքնասպանություն, վթար և այլն, բազմաշերտ մեղքի զգացումներ կան։
Հիմա կասեք՝ վթարներն այլ են, բայց ոչ…
Անհավանական ծանր շղթա է, որի ավարտը թերևս լույսը լինի։

Սոֆյա Հովսեփյան