«Հրապարակի» զրուցակիցը Տիկնիկային թատրոնի ղեկավար, Հանրային խորհրդի անդամ Ռուբեն Բաբայանն է:

– Երեքշաբթի օրը ԱԺ-ում այս գումարման խորհրդարանի առաջին ծեծկռտուքը տեղի ունեցավ: Արեւմտյան արժեքների մասին ճամարտակող իշխող խմբակցության պատգամավորները դիմեցին բռունցքների օգնությանը: Ձեր գնահատմամբ` ի՞նչ է կատարվում խորհրդարանում:

– Ես աշխատում եմ չհետեւել խորհրդարանական աշխատանքներին, քանի որ ինձ համար այնտեղ որեւէ հետաքրքիր բան չկա, հատկապես երբ շարունակվում են «մարտերն առանց կանոնների»: Ես դրա սիրահարը չեմ: Խոսելով արժեքների մասին՝ չենք կարող չնկատել, որ դրանք խոսքերով չեն որոշվում: Չեմ կարծում, որ բռունցքներով հարցեր լուծելը բնորոշ է ինչ-որ մի քաղաքական ուժի: Բացարձակապես չկա նման ուժ, որի դեպքում դա կարող է արդարացված լինել: Սկզբունքները գործով են հաստատվում, այլ ոչ թե խոսքերով: Սա միանշանակ է: Ցավոք սրտի, աշխարհի տարբեր խորհրդարաններում են իրար ծեծում` Ճապոնիայում, Թուրքիայում եւ այլն, սակայն դա որեւէ մեկին պատիվ չի բերում, առավել եւս, որ բռունցքը թուլության նշան է: Բռունցքը, ինչպես հայհոյանքը, վիրավորանքը, անթույլատրելի է: Երբ փաստարկները քիչ են լինում, եւ մարդիկ չեն կարողանում հակափաստարկներ բերել, դիմում են բռունցքներին կամ հայհոյանքին: Ցանկացած քննադատություն կարելի է այնպես անել, որ դրանից ոչ ոք չվիրավորվի, սեփական սկզբունքները կարելի է դրսեւորել առանց այդ ամենի: Ես կարծում եմ, որ մեր հանրության որոշակի զանգված, ցավոք, ունի մի շատ սխալ մոտեցում: Այդ զանգվածը կարծում է, որ վիրավորանքն ուժի նշան է: Եթե դու վիրավորում ես, ուրեմն դու ուժեղ ես, ավելին` եթե դու վիրավորում ես, եւ քեզ չեն պատասխանում, դա նշանակում է, որ դիմացինը թույլ է: Օրինակ, ես այդ տեսանկյունից ինձ շատ թույլ մարդ եմ համարում: Ես որեւէ վիրավորանքի չեմ պատասխանում, չնայած որ դժվար է գտնել քաղաքականապես ինչ-որ մի ակտիվ մարդու, որն իրեն ինձ վիրավորելու հաճույքից կարող է զրկել: Բայց ես չեմ պատասխանում նրանց: Վիրավորանքին պատասխանելով ոչ մի լավ բանի չենք կարող հասնել, դրա վերջը ծեծկռտուքն է միշտ լինելու: Մեր նախորդ խորհրդարանների օրինակը, ցավոք, կրկնվում է: Այդ աքլորակռիվը հենց լրագրողների տեսախցիկների առաջ է մշտապես տեղի ունենում, իսկ դա նշանակում է, որ, հավանաբար, այդ ամենն արվում է ինչ-որ կոնտինգենտի ոգեւորելու համար: Կլինեն դրանք ընտրողներ, համակիրներ եւ այլն: Անկեղծ ասած, նման համակիրներն էլ իմ կողմից հարգանք չեն վայելում, եթե նրանք ոգեւորվում են նման դրվագներից:

– Իշխանությունները մեղադրում են Գարեգին Երկրորդ կաթողիկոսին՝ կուսակրոնության ուխտը դրժելու համար: Շարունակ խոսում են կաթողիկոսի՝ զավակ ունենալու մասին եւ անգամ կաթողիկոսին պատժելու համար քննիչ հանձնաժողով են ստեղծել: Սրան ի՞նչ գնահատական կտաք:

– Ես ագնոստիկ մարդ եմ, եւ ինձ համար այս խոսակցությունը չափազանց խոր խոսակցություն է: Այն բոլոր մեղքերի մեջ, որ մեղադրում են հոգեւորականությանը, դա միայն մեր եկեղեցու թերությունը չէ: Մնացյալ բոլոր եկեղեցիներում էլ` կաթոլիկ, ուղղափառ եկեղեցիներում էլ կան բազմաթիվ խնդիրներ: Ես չեմ կարծում, որ անձերի փոփոխությունը կարող է փոխել եկեղեցու վարքը: Ցավոք սրտի, իրական հավատքը այդքան էլ կապ չունի կոնկրետ եկեղեցականի դիրքորոշման հետ: Ես գիտեմ բազմաթիվ եկեղեցականների, ովքեր հրաշալի, բարոյական մարդիկ են, սակայն գիտեմ նաեւ այնպիսիներին, ովքեր անբարոյական են: Կան բարոյական աթեիստներ եւ կան անբարոյական աթեիստներ: Այս կռիվն ինձ համար չէ: Այն ինձ համար խորթ է: Ինձ հավատացյալները կարող են մեղադրել, որ ես սա իմ գործը չեմ համարում: Օրինակ` իմ բարոյական պահվածքը որեւէ մեկից կախված չէ: Ինձ ո՛չ կաթողիկոսը, ո՛չ նախագահը, ո՛չ վարչապետը չեն կարող դարձնել ավելի բարոյական կամ ավելի անբարոյական, քան ես կամ: Ինչ վերաբերում է այդ կուսակրոնության ուխտին, դա ապուշություն է: Ուրիշի անկողնու մեջ մտնելն ամենազզվելի բանն է: Եթե կաթողիկոսն ունի երեխա, դա միակ լավ բանն է, որ նա արել է: Բնության օրենքները շատ ավելի ուժեղ են, քան այն արգելափակումները, որ ստեղծել է եկեղեցին կամ մարդը: Հայ առաքելական եկեղեցում ի սկզբանե նման արգելքներ չեն եղել: Եթե կան եկեղեցու հետ կապված խնդիրներ, իսկ դրանք կան, ինչպես բոլոր եկեղեցիներում, անգամ Վատիկանում, եկեղեցուն պետք է բերել օրենքի դաշտ, հարկերով եւ ամեն ինչով:

– Բայց եկեղեցին ահռելի հարկեր է վճարում պետությանը:

– Ես չեմ խառնվել, ուղղակի ասում եմ, թե որն է ճիշտը: Պետք է հանգիստ թողնել կաթողիկոսի զավակին, հանգիստ թողնել կուսակրոնության թեման, դրանք անպտուղ խոսակցություններ են, առնվազն ինձ համար: Իմ վերաբերմունքն Աստծո հանդեպ բացարձակապես կապված չէ կաթողիկոսի անձից:

– Հանրությունն արդեն քանի օր է՝ քննարկում է Հայաստանի սահմանների խոցելիության հարցը: Ի վերջո` ո՞ւմ թերացումն է սա, որ ադրբեջանցի զինծառայողը մուտք գործեց Հայաստան եւ կրակեց հայ կնոջ վրա:

– Կան բազմաթիվ թերացումներ: Միայն ճշգրիտ հետաքննությունը պատկերը կհստակեցնի: Ամեն դեպքում, ադրբեջանցին երկու օր ճամփորդել է Հայաստանի տարածքով: Մենք չգիտենք, թե նա էլ ինչեր է արել, գուցե ուրիշ հանցագործություններ եւս կատարել է: Եթե նա սահմանն անցել էր եւ չուներ վատ նպատակներ, արդյո՞ք չպետք է առաջինը իրավապահներին դիմեր․ սա՝ մեկ։ Երկրորդ․ բնակչության տեղեկացվածության հարցը եւս շատ կարեւոր է: Լավ է, որ դեռ ամեն ինչ էսպես ավարտվեց: Հիշենք Վալերի Պերմյակովի դեպքը…. շատ կարեւոր է, որ դատաքննությունը մեզ մոտ տեղի ունենա եւ՝ մեր օրենքներով: Հասարակությունը պետք է մանրամասնորեն իմանա, թե ինչ է տեղի ունեցել` քայլ առ քայլ: