Շաքիի դեպքը մինչ օրս մնում է թե՛ քաղաքական, թե՛ հասարակական քննարկումների առարկա։ Իրավիճակը գուցե այդքան սուր չլիներ, եթե իշխանություններն ու համապատասխան մարմինները հստակ պատասխաններ տային հանրությանը` բավարարեին իրենց պարզաբանումներով և միևնույն ժամանակ երաշխիքներ ներկայացնեին, որ նման դեպքերի կրկնությունը կկանխվի։

Բայց, ցավոք, հասարակության շրջանում ոչ միայն ավելի են սրվել անվտանգության շուրջ մտահոգությունները, այլև առաջ է եկել արդարության հարցը․ արդյո՞ք ադրբեջանցին կստանա իր կատարած արարքին արժանի պատիժ։ Այս հարցը պատահական չէ։ Մարդիկ տեսնում են, թե ինչպես են երկրի վարչապետից մինչև ՔՊ-ական շարքային պատգամավորներ փորձում պաշտպանել ադրբեջանցուն, մեղմել տեղի ունեցածը, իսկ որոշ դեպքերում նույնիսկ մեղադրել այն կնոջը, որը պաշտպանել է ինքն իրեն և իր երեխաներին։
Սակայն այս արդարացումների շարքում ամենազավեշտալին, թերևս, ԱԽ քարտուղար Ալեն Սիմոնյանի պատճառաբանությունն է։ Նա իրեն բնորոշ ցինիզմով հայտարարում է, թե ադրբեջանցին մոլորվել է և պարզապես քնելու տեղ է գտել։ Փաստորեն, ստացվում է, որ այդ կինը մի բան էլ պետք է վերմակ գցեր ադրբեջանցու վրա, որպեսզի վերջինս չմրսեր։ Դե, Սիսիանում ցուրտ է։

Սակայն այս պատմության մեջ ամենաուշագրավը իշխանության երկակի չափանիշներն են։ Երբ խոսքը վերաբերում է իշխանության ընդդիմախոսներին, ոչ ոք նրանց նկատմամբ նման ներողամտություն չի ցուցաբերում։ Եթե նույնիսկ որևէ մեկը պարզապես մոլորվի, իսկ առավել ևս՝ հանցանք գործի, իշխանական շրջանակները պատրաստ չեն նրան արդարացնելու։ Ավելին՝ դեռևս չապացուցված մեղադրանքների և ենթադրությունների հիման վրա մարդկանց կալանավորում են, սեփական հայրենակիցների հասցեին հնչեցնում ամենակոպիտ ու վիրավորական արտահայտությունները՝ զուտ այն պատճառով, որ նրանք ընդդիմադիր են։ Իսկ երբ խոսքը վերաբերում է ադրբեջանցու գործողություններին, հանկարծ հայտնվում են արդարացումներ, մեղմացնող մեկնաբանություններ ու լռություն։ Միայն թե նրա հասցեին որևէ կոշտ խոսք չհնչի։

Սա է իշխանության իրական դեմքը. սեփական հայրենակցի նկատմամբ՝ խստություն ու անհանդուրժողականություն, իսկ ադրբեջանցու պարագայում՝ արդարացումներ ու ներողամտություն։