Տեսանյութերից մեկում լրագրողին ուղղված այս հարցը մեմ է դարձել եւ դրա ձեւափոխված կրկնությունը թերևս միայն լիաթոք ծիծաղի առիթ կտար, եթե Նիկոլ Փաշինյանի կառավարումն իր հետևանքներով այսքան ողբերգական ու ոչ սթափ չլիներ։ Որովհետև մի բան է, երբ երկրի ղեկավարի գործողությունները ծիծաղելի են թվում, և բոլորովին այլ բան, երբ այդ ծիծաղի հետևում մի ամբողջ ժողովրդի չլուծված խնդիրներն են, սոցիալական դժվարություններն ու ապագայի վերաբերյալ մտահոգությունները։

Նիկոլ Փաշինյանին, կարծես, իսկապես թվում է, թե ինքը երկիր է ղեկավարում, բարիք է ստեղծում, և իր կառավարման արդյունքում մարդիկ սկսել են լավ ապրել։ Բայց այստեղ մի կարևոր հարց կա․ ո՞ւմ կյանքն է այդքան բարելավվել, որ իշխանությունն այդպես ինքնավստահ խոսում է իր հաջողությունների մասին։

Իրականությունն ու իշխանության ներկայացրած պատկերը կարծես երկու տարբեր աշխարհներ լինեն։ Մի աշխարհում մարդիկ ամեն օր բախվում են իրենց կենցաղային, սոցիալական ու ֆինանսական խնդիրներին, մյուսում՝ Նիկոլ Փաշինյանն է, որը համոզված է, թե ամեն ինչ հրաշալի է, ժողովուրդն իրեն սիրում է, հավատում է իրեն, իսկ իր կառավարումն անթերի է։

Եվ հենց այստեղ է առաջանում ամենամեծ մտահոգությունը։ Երբ երկրի ղեկավարը դադարում է տեսնել իրականությունը հասարակության աչքերով, երբ մարդկանց դժգոհությունը նրա համար դառնում է անհասկանալի կամ անընդունելի, իսկ սեփական գնահատականները՝ բացարձակ ճշմարտություն, դա արդեն ոչ թե պարզապես քաղաքական ինքնավստահություն է, այլ իրականությունից կտրվելու վտանգավոր դրսևորում։

Նիկոլ, գուցե ժամանակն է սեփական հաջողությունների մասին պատմելու փոխարեն լսե՞լ մարդկանց և տեսնել այն իրականությունը, որում նրանք ապրում են։ Չէ՞ որ երկրի ղեկավարի աշխատանքի չափանիշը ոչ թե իր իսկ գոհունակությունն է, այլ մարդկանց կյանքի որակը, նրանց վստահությունն ու ապագայի հանդեպ ունեցած հույսը։

Իսկ եթե իշխանության պատկերացրած իրականությունն այդքան հեռու է հասարակության առօրյայից, ապա հարց է՝ ո՞վ է սխալվում՝ երկիրը ղեկավարո՞ղը, թե՞ այն մարդիկ, որոնք ամեն օր զգում են այդ կառավարման հետևանքները։