Ձոնդ` իզուր

Նիկո´լ,

Ծնկի եկ, ձեռքդ՝ կրծքիդ, խաչ արա` մեջքդ սուրբ լեռան:

Շիտակ մարդ էիր, սուտ ելար, նորից մահվան տեր դարձար:

Կյանք ու կռվում քո պարտությունը, մեղքն ու ամոթը կրեցի ես, երկիրն ամբողջ:

Մարգարե չեղար, ո´չ ազգի հայր, ո´չ էլ պետության հիմնադիր:

Այդքան հեռանկար, այսքան ֆալշ ու անհագ դավ: Անձիդ սիրույն, հայրենիքին հակառակ:

Որովհետև անկարող ես և խիստ արժան, ներողություն եմ խնդրում. այս անգամ՝ քեզ համար, քո փոխարեն:

Արի (մի) գնա՛:

Րաֆֆի