Փաշինյանը, էն երբ էր, մի տեսակ մուննաթով դիմել էր հայ ժողովրդին, թե կարա՞ք ասեք` ինչ եմ զիջել: Որ սկսեմ թվարկել, թե այս պատահական անցորդը ՀՀ վարչապետի աթոռին թառելուց հետո ինչ է արել, ինչքան է քանդել ու ավերել, ինչեր է զիջել, ո՛չ թերթի էջը կբավականացնի, ո՛չ էլ ընթերցողի համբերությունը: Բայց մուննաթ է գալիս՝ կարա՞ք ասեք՝ ինչ եմ զիջել: Կասեմ մեկ բառով՝ դու Հայաստանի անկախությունն ես զիջել՝ Հայաստանի ներկան եւ, բնականաբար, ապագան: Այն, ինչ քեզնից հետո պետք է անել, դա Հայաստանի Հանրապետության անկախության եւ ինքնիշխանության վերականգնումն է: Ասվածը քննարկման առարկա չէ… Առավել եւս՝ քեզ հետ: Քեզ մնացել է ընդամենը պատասխան տալ հետեւյալ հարցին՝ ո՞ւր է այն Հայաստանը, որին 2018թ. տիրացար օտար տերերիդ թավշյա խեղկատակությամբ: Քեզնից ամեն ինչ կարելի է առգրավել, հետ բերել վատնածդ փողերն ու դիզածդ հարստությունները, կարելի է անթեղել պատճառածդ զոհերի հիշատակ-ցավը, բայց այն, ինչ դու զիջել ես, տվել մեր դարավոր թշնամուն, քեզնից հետ ստանալ այլեւս հնարավոր չէ:

Թե բա՝ կարա՞ք ասեք՝ ինչ եմ զիջել: Ես ասացի՝ ինչ ես զիջել: Իսկ հիմա դու փորձիր ասել, թե ինչ ես շահել: Էդ կլոունի քարտեզը, որ դոշիդ խփած ֆռֆռում ես, քո՞ շնորհքն է, դո՞ւ ես ստեղծել այդ Հայաստանը, չկա՞ որեւէ նախապատմություն, թե ինչ կար դրանից առաջ եւ դրանից հետո՝ մինչեւ 2018 թվականը: Այս հարցին պատասխանիր եւ հետո միայն շաղակրատիր, թե Հարավային Կովկասում միշտ էլ պետություններ են եղել, բայց Հայաստան անունով պետություն չի եղել: Հիմա ես ի՞նչ անեմ, ինձ ձեւ տամ, թե չե՞մ լսել Ալիեւի նույնաբովանդակ հայտարարությունն ու պնդումը, որ հայերը եկվոր են, նրանք այստեղ պետություն են հիմնել օտար ազգերի հայրենիքի վրա: Ասեմ, որ լավ էլ սինխրոն եք աշխատում, «պասերով»:

Ուրացար Հայոց ցեղասպանությունը՝ գնացիր, Էրդողանի գիրքը նվեր ստացար, ուրացար Արարատը՝ հաջորդ օրը թռար Թուրքիա՝ հերթական նվերիդ հետեւից: Էրդողանն ու Ալիեւը երբ հանդիպում են, քեզնից են խոսում, թե էս ինչ լավ «գործընկեր» ես, թե ինչպես ես իրենց օգնում՝ խաղաղություն եւ կայունություն հաստատել տարածաշրջանում: Գոնե գիտե՞ս, թե էլի ինչեր պիտի զիջես եւ ուրանաս, մինչեւ Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի միջեւ այլեւս ոչ մի խոչընդոտ չմնա: Օգնեմ քեզ՝ դա մեր ահռելի հայրենիքից մնացած այս փոքրիկ հողակտորն է, որ դեռ մեր բախտից կոչվում է Հայաստանի Հանրապետություն: Դա էլ տուր… Եվ կազատվես բոլոր տեսակի պատասխանատվություններից:

2018 թվականին դու քո իշխանազավթումն արդարացնում էիր մեր սահմանադրությամբ, թե բա՝ սահմանադրության անփոխարինելի հոդվածների պահանջները, էն, որ Հայաստանի Հանրապետությունը ժողովրդավարական եւ սոցիալական պետություն է, էն, որ ժողովուրդն է իշխանություն ձեւավորողը, չեն կատարվում: Դու էլ, իբր, եկել ես, որ վերականգնես սահմանադրական կարգը: Ո՞ւր է վերականգնածդ կարգը… Այս անարխիա՞ն, այս գլխիվայր շրջված արդարադատությո՞ւնը, այս բռնաճնշումնե՞րն են քո սահմանադրական կարգը, բռնաճնշումներով իշխանություն պահե՞լն է քո ժողովրդավարությունը, թե՞ ընտրությունների կեղծված արդյունքներն են խոսում ժողովրդի կամքով իշխանություն ձեւավորված լինելու մասին: Անամոթությունն էլ պետք է սահման ունենա, ախր: Հիմա էլ կպել ես, թե Անկախության հռչակագրին հղումը պետք է հանենք սահմանադրությունից, որ Ալիեւը մեզ հետ խաղաղության պայմանագիր ստորագրի: Հասկանո՞ւմ ես, թե ինչքան ես հեշտացնում նրա գործը՝ Հայաստանի Հանրապետության անկախությանը վերջ տալու հարցում: Ալիեւն ասում է՝ Հայաստանի Հանրապետությունն արհեստական ճանապարհով ստեղծված պետություն է: Ալիեւն է ասում, այն Ալիեւը, որ քաջ գիտի արհեստական ճանապարհով ստեղծված ընդամենը 100-ամյա Ադրբեջանի պատմությունը: Իսկ դու ի՞նչ ես հակադրում Ալիեւի ցնդաբանություններին… Հայ ժողովրդի՝ հնագույն քրիստոնյա ժողովուրդ լինելու մասին քո ցնդաբանություննե՞րը:

ՀԳ. Ալեքսանդր Գրիբոյեդովի «Խելքից պատուհաս» (ռուս.՝ Горе от ума) չափածո կոմեդիայի թեման ոչ այնքան, բայց ահա վերնագիրը, իմ կարծիքով, լավագույնս է բնութագրում ՀՀ վարչապետին ու նրա վարած ազգակործան քաղաքականությունը: Դե, իսկ Տեր-Պետրոսյանի գնահատականը՝ «ազգակործան պատուհաս», ուղղակի հանճարեղ է: