Դուք ո՜ւր, արժանապատվությունն ո՜ւր

Sat, 28 Mar 2026 20:45:04 +0400

Երբ գործող իշխանության այս կամ այն ներկայացուցիչը խոսում է մարդկային արժանապատվության իրավունքից՝ չես իմանում խնդաս թե լաս: Ու ասես՝ դուք ո՜ւր, արժանապատվությունն ո՜ւր: Որտեղ է ձեր արժանապատվությունը՝ երբ ձեզ վիրավորում է ձեզ պաշտոնի նշանակող անձը: Կամ երբ Բաքվի բռնապետը ստորացնում է այդ նույն անձին: Մի անգամ գոնե չտեսանք, չլսեցինք, որ որևէ թթու խոսք ասվեր Բաքվի հասցեին: Սակայն դուք առյուծ եք կտրում՝ երբ ձեր դեմ է դուրս գալիս շարքային քաղաքացին: Որին չեն պաշտպանում թիկնապահները կամ ոստիկանությունը: Ու երբ վաղը կրկին վերածվեք շարքային քաղաքացու՝ ի՞նչ եք այդ ժամանակ անելու: Խոսքը վերաբերում է ոչ միայն սկանդալային միջադեպերի հակահերոս, ԱԺ նախագահի պաշտոնը զբաղեցնող Սիմոնյան Ալենին, այլև նրան պաշտպանող՝ ՔՊ-ական իր գործընկերներին: Տվյալ դեպքում ՔՊ խմբակցության ղեկավար Կոնջորյան Հայկին:

Նա սկզբում ընդունում է, որ իրենք, որպես պաշտոնյաներ, պիտի լինեն «մի քանի անգամ ավելի ուրեմն զուսպ, մի քանի անգամ ավելի պատասխանատու», քան թե շարքային քաղաքացիները: Սակայն որպեսզի արդարացնի Սիմոնյան Ալենին՝ նկատում է, որ Ալեն – ՀՀ քաղաքացի միջադեպի մյուս կողմը շարքային քաղաքացի չէր, նա «քաղաքական ակտիվիստ էր, կուսակցական գործիչ»: Ու այդ պահին չես կարող այդ պաշտոնյային չհիշեցնես «դավաճան» կանչի համար ԱԺ նախագահ Ալենի կողմից շարքային քաղաքացի, սփյուռքահայ երիտասարդի վրա թքելը: Ում թևերը մինչ այդ թինապահների կողմից բռնվել էին Սիմոնյանի կարգադրությամբ: Ենթադրվում է, որ Ալենի այդ վարքն արժանապատվության իրավունքի պաշտպանության իրացում էր, և ոչ թե պարզապես խուլիգանական արարք: Ինչի համար ինքը հաստատ կպատժվեր, եթե չլիներ պաշտոնյա, այն էլ բարձրաստիճան:

Այնուամենայնիվ, հետաքրքիր է, թե ինչ են անելու Ալենը, Հայկն ու մնացածները՝ երբ այլևս պաշտոնյաներ չլինեն: Հատկապես Ալենը, ով, ենթադրաբար, հաճույք է ստանում նման միջադեպերին մասնակցելուց: Որովհետև, որքան հասկանում եմ, դրանով այլոց հաշվին ինքնահաստատվելու փորձ է արվում: Այլապես, մեկ-երկու միջադեպից հետո ինքն իրեն կհավաքեր ու ավելի զուսպ կպահեր: Քանի որ չեմ կարծում, թե նախքան պաշտոն զբաղեցնելը եղել է կռվարար: Համենայն դեպս, համացանցում առկա չէ այդպիսի տեղեկատվություն: Իսկ այս օրերին ինքնահաստատվել կարող է թիկնապահների կամ ոստիկանի առկայության շնորհիվ: Երկու-երեք տարի առաջ «Ադեկվադի» Արթուրի հետ նրա բախումը հաստատում է ասվածը: Ինքն այդ օրը նույնքան «հերոսական» չէր, որքան, ասենք, նախորդ օրը Միքայել Մարգարյանի հետ հայհոյախառն «բանավեճում»:

Նման իրադարձություններից հետո չես կարող չփնտրել համեմատական եզրեր այլ իշխանությունների հետ: Ու երբ Նիկոլին ու նիկոլականներին համեմատում ենք ռուս բոլշևիկների հետ՝ անվանելով սրանց նեոբոլշևիկներ, դա հաստատ չափազանցություն չէ: Նույնիսկ ավելին, 100 տարի առաջվա ռուս, հրեա, հայ հեղափոխականները շատ հաց ու պանիր պետք է ուտեին (ուտելու այլ բան համարյա չկար), որպեսզի բացասական առումով հասնեին այս մարդկանց մակարդակին: Ու եթե հաշվի առնենք բուհական կրթվածության մակարդակը՝ այս անձինք պետք է ավելի բարեկիրթ լինեին: Բայց իրականությունը ավելի դաժան է. մենք պետք է այս մարդկանց իշխանության բերեինք, որպեսզի մեր կաշվի վրա զգայինք, թե ինչ ասել է բարեկրթությունից զուրկ անձ լինելը: Որոնց չի փրկում նույնիսկ իրենց «գերմեծարգո» առաջնորդի կողմից բարեկրթության և էթիկայի հատուկ կանոններ մշակելն ու շրջանառելը:
Ի դեպ, որքան բարդ է այս անձանցից ազատվելը, նույնքան ծանր է լինելու նրանց թողած «ժառանգությունից» ազատվելը: Որովհետև նրանք ոչ միայն փորձում են մեզ վերածել «թուրքի շան»՝ ինչպիսին դառնալու հրապարակավ ցանկություն էր հայտնել պրոֆեսորի կոչում ունեցող իրենց «գիտուններից» մեկը: Նրանք իրենց վարքով ու ընդհանրապես գոյությամբ աղտոտում են մեր հինավուրց ժողովրդի բնավորության գծերը, մտածողությունն ու հոգին, ինչից ազատվելը շատ ավելի ծանր է լինելու: Ու որքան արագ կարողանանք մեզ ազատել դրանց ձևավորած իշխանությունից, այնքան հնարավորինս ավելի թեթև կընթանա վերականգնման գործընթացը: Հունիսի 7-ին ոչ մի քվե Նիկոլին ու նրա կուսակցությանը…