Խանութներում պայուսակներ չեն մնացել… Ճամպրուկները կապել, Արցախից հեռանալը թշնամու ծրագիրն է


Զգաստանալ է պետք, մեզ թափ տալ, երբ խուճապը թշնամու «նվերն» է, որ մեզ է փոխանցել, իսկ մենք ի՞նչ ենք անում։
Խանութներում պայուսակներ չեն մնացել… Ճամպրուկները կապել, Արցախից հեռանալը թշնամու ծրագիրն է, մենք ու՞մ ենք օգնում։
Ադրբեջանական անցակետը հայի հնազանդ, ստրկական վիճակի ցուցադրում է թշնամու կողմից, որ նրանք ի ցույց են դնում դիվանագիտական նախատեսված քայլերով։ Մենք կարի՞ք ունենք նման ցուցադրության, թե՞ դժվար կյանքից ենք ուզում փախչել։
Եթե միակողմանի է ճանապարհը բացված, միայն դեպի Հայաստան, ապա ենթադրելի է, որ Արցախի խաղաղ բնակիչների մի հատված գերադասում է անվերադարձ լքել իր տունը, իր հայրենիքը։
Տեսա, որ երկրի ցավով «տառապողներ» կան, որ ժամանակից շուտ ճողոպրել են։ Չզարմանանք, երբ նրանք պատերազմի ժամանակ էլ անհասցե թաքնված էին։
Հարցնում են` Դուք չե՞ք ուզում հեռանալ…Ու՞ր գնալ, որտե՞ղ և ինչպե՞ս ապրել` անտուն, թափառականի ցուպը ձեռքներիս, երբ ապրելու իմաստը այստեղ է` մեր տանը, մեր պատերի ներսում, մեր աշխատանքում, մեր հայրենիքում։
Անհայրենիք կյանքը ո՞րն է…
Գիտենք ան-հաց, ան-աղ, ան-շաքարավազ, ան-յուղ, ան-քաղցրեղեն, ան-միրգ, ան-վառելիք, ան-գազ, ան-լույս կյանքը, բայց երկիրդ, տունուտեղդ անվերադարձ թողնես, թե ինչ է` թշնամու ցանկությունն ես կատարում, ուղղակի մտածելու առիթ է տալիս…
Ոմանք կասեն` հայրենիքը երեխայիս համար հաց չի դառնում, ոչ էլ` ապահով կյանք, իսկ ես գիտեմ, որ սա էլ քննություն է…Հազա՜ր երանի նրանց, ովքեր, հանուն Արցախի, պատվով կհաղթահարեն կյանքի այս մեծ քննությունը։
Նատաշա Պողոսյան
Source: USAArmenia

Մասին USArmeniaNews.com

Կարդացեք նաև

Ծաղիկները ժպտում են, մենք լուռ ենք, երբ հազարավորներիս կյանքը փոխվել է, այլևս չենք կարողանում լիարժեք ուրախանալ ծաղկառատ գարնան հրապույրներով

Ապրիլի 7֊ը Արցախում ոչ աշխատանքային օր է։ Ավետման տոն է` Գեղեցկության ու մայրության օր, որ …