Առաջ կպոռանք, ետ կվազենք։ Ինչ կգրեր եւ ինչպես կգրեր մեծ երգիծաբանը, եթե մի պահ գլուխը վեր բարձրացներ եւ խելապատառ լինելու փոխարեն մի պահ կանգ առներ, շուրջը նայեր ու փորձեր գլուխ հանել չորս կողմը կատարվածից։ Ժամանակն ինքնըստինքյան առաջ պիտի մղվեր, բայց պարզվում է, որ հայտնվել ենք վաղ ֆեոդալական բարքերի տիրույթում։

Ասում ենք ժողովրդավարություն, որտեղ բոլոր աստիճանակարգերում հասարակական հարաբերությունների որոշիչը պիտի որ լինի օրենքը, որին, սակայն, փոխարինելու է եկել… քծնանքը։ Քծնում է, սակայն ոչ միայն շարքային աշխատավորը, որն իր տիրոջից մի կտոր հաց, եթե կուզեք` նաեւ պանիր է ակնկալում, այլ նաեւ… տերը, որն աշխատավորից մի ձայն, մի քվե է մուրում, որ իր հարստության աղբյուրը հանկարծ չկտրվի (նոր ժամանակներ, նոր բարքեր):

Նախընտրական բուռն օրեր են, Սոդոմ Գոմոր։ Ամեն ինչ խառնվել է իրար, եւ հնարավոր չէ տարբերել՝ ով է տերը, ով է ծառան, ով է առեւտրականը, ով է բեռնակիրը։

Նախընտրական քաոս, որն ավարտ չունի։ Բարեկրթության, հանդուրժողականության թեզերը ձուլվել են հայհոյախոսության թանձրույթին (այս մրցասպարեզում, թող կանայք ներեն, կանանց բանակն անմրցելի է)։

Քարոզարշավը, որ դեռ սկսված չպիտի լիներ, շարունակվում է ողջ թափով։ Շարունակվում է ուրախ (սայլի) ավտոբուս պիտի գրեի, ռաբիս երգերի, ծափուծիծաղի, քծնանքի տեսքով…

Իսկ օդում պտտվում են քամիները` հյուսիսային, հարավային, եվրոպական, ամերիկյան։ Քամիներն այսօր պտտվում են, մինչդեռ վաղը դրանք կարող են ավերիչ հողմերի վերածվել…

ՀԳ. Քծնանքը պատվելի չէ, բայց որպեսզի այն հավասարակշռված լինի, վատ չի լինի, եթե համապետական ընտրությունները Թրամփի առաջարկով անցկացվեն ոչ թե չորս, հինգ տարին մեկ, այլ՝ տարին մեկ անգամ… (ի վերջո, աշխարհի ճակատագիրը սկսել է որոշել Թրամփը)։

Հովհաննես Կարապետյան