Տիրադավների շարքերը նոսրանում են, Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ պայքարը, ինչպես Նիկոլ Փաշինյանն է սիրում ասել, «սառեցված» է: Մինչ իշխանական շրջանակներն ամիսներ առաջ պնդում էին, որ օրեցօր Եկեղեցու դեմ պայքարն ուժգնանալու է, եւ հոգեւորականները Վեհափառի դեմ են դուրս գալու, այժմ մենք տեսնում ենք լրիվ հակառակ պատկերը:

Երեկ տեղեկացանք, որ հերթական տիրադավը` Վայոց Ձորի թեմի առաջնորդ Աբրահամ սրբազանն է հեռանում զբաղեցրած պաշտոնից` իր բանավոր եւ գրավոր դիմումի համաձայն: Մեր տեղեկություններով, Արցախի թեմի առաջնորդ Վրթանես եպիսկոպոսը եւս տատանումների մեջ է` ուզում է հետ կանգնել Եկեղեցու դեմ պայքարի մտքից, դրանից առաջ էլ ԱՄՆ արեւմտյան թեմի առաջնորդ Հովնան սրբազանն էր հետ կանգնել` միանալով Ավստրիայում եպիսկոպոսների հայտարարությանը: Տիրադավների խմբակը, կարելի է ասել, այժմ գոյություն չունի, իսկ իրենք` Մայր Աթոռին դավաճանած 7 եպիսկոպոսները, մեր տեղեկություններով, ընկճախտի մեջ են եւ ելքը չեն տեսնում:
Կոտայքի թեմի առաջնորդ Առաքել արքեպիսկոպոս Քարամյանից հետաքրքրվեցինք, թե չի՞ զղջում արդյոք, որ Եկեղեցու դեմ է դուրս եկել, եւ այժմ ինչպե՞ս է հարաբերվում Մայր Աթոռի հետ՝ այդքան զրպարտություններից ու ուխտադրժությունից հետո: Նա մեզ հետ զրույցում նշեց. «Ես իմ ծառայությունն եմ մատուցում` իմ թեմի համար, որեւէ արգելք, որեւէ խնդիր չկա իմ թեմում, ես չեմ կարող այլ բան ասել»։ Արգիշտի Քյարամյանի հայրը հրաժարվեց այլ հարցի մասին խոսել:

Սուրբ Հակոբ եկեղեցու հոգեւոր հայր Տեր Շմավոն քահանա Ղեւոնդյանը, որը եւս միացել էր տիրադավների հայտարարությանը եւ մեզ հետ զրույցում վստահաբար պնդել, որ ամեն գնով Եկեղեցին «բարեկարգելու» են, այն հարցին, թե կստացվի՞ այս պայմաններում Եկեղեցում փոփոխություններ կատարել, նախկին ընդդիմադիր քահանան ասում է. «Աստված գիտե: Որեւիցե մեկը որեւիցե մեկի մասին չի կարող երաշխիքներ տալ, ես նորից եմ ասում` մեծ հույս ու հավատ ունեմ, որ բարեփոխումները տեղի կունենան: Ինչ վերաբերում է Մայր Աթոռին, ապա ես իմ հոտի հետ եմ միայն աշխատում, աշխատում եմ բացառապես իմ հոտի եւ համայնքի հետ, մեզ մոտ ամեն ինչ շատ էլ լավ է»:

Տեր Զարեհ քահանա Աշուրյանն էլ, «Հրապարակի» հետ զրույցում խոսելով Եկեղեցու դեմ ձախողված պայքարի եւ տիրադավների խմբակի քայքայման մասին, շեշտում է. «Ամեն չար բան ունի իր վախճանը, այնպես, ինչպես այս պրոցեսները, որոնք ծրագրվել էին Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ: Բնականաբար, այդ պրոցեսը պետք է շատ կարճ կյանք ունենար եւ վախճանվեր, ու որքան մարդիկ ավելի շուտ գիտակցեն իրենց ձախորդությունների մասին, այդքան ավելի լավ իրենց համար: Թե՛ այն հոգեւորականները եւ թե՛ այն մարդիկ, ովքեր փորձում էին Եկեղեցու դեմ քայլեր կատարել, տրվել էին ինչ-ինչ գայթակղությունների, այժմ հետ են կանգնում այս ամենից: Տարբեր հոգեւորականներ տարբեր վայրերում հայտարարում են, որ սխալվել են եւ խաբվել են: Այնպես որ, այդ պրոցեսը կարող ենք համարել ձախողված, թեպետ այն հենց սկսվելու օրվանից էր արդեն ձախողված: Այդ պայքարը ոչ թե ճշմարտության համար էր, այլ՝ ստի, իսկ սուտը երբեք չի կարող հաղթել ճշմարտությանը»: Տիրադավներն ինչպե՞ս են կարողանում Մայր Աթոռի հետ հարաբերություններ հաստատել։ «Եկեղեցին ապաշխարության համար իր դռները բաց է պահում: Թեպետ մենք ոչինչ չենք բացառում, չգիտենք, թե ընտրություններից հետո ինչ կարող է լինել, աշխարհաքաղաքական իրավիճակն այնպիսին է, որ չենք կարող ոչինչ կանխատեսել կամ բացառել, սակայն մենք ներելու կողմնակից ենք, իսկ եկեղեցու դռները մշտապես բաց են բոլոր նրանց համար, ովքեր զղջում են»: