Քրեական օրենսգրքի 452. հոդվածը, որով մեղադրանք է առաջադրվել 18-ամյա Մինասյան եղբայրներին, վերաբերում է պաշտոնատար անձի օրինական ծառայողական կամ քաղաքական գործունեությանը միջամտելուն։ Արդեն քանի օր է՝ դրա դեմ բողոքելու հետ մեկտեղ ընդդիմությունը ձեռ է առնում իրավապահ համակարգին ու դրան հրահանգներ տվող անձին: Ես էլ որոշեցի իմ լուման ներդնել այդ գործում:

Որքան տեղյակ եմ՝ 2021-ին ընդունված օրենսգրքի գործող տարբերակը մշակվել է ՀՀ երրորդ նախագահի օրոք: Ինչպիսի վերաբերմունք էլ ունենայի (ունենայինք) վերջինիս նկատմամբ՝ հստակ է, որ իր օրոք օրենսդրությունը մշակվում էր ոչ անմեղսունակության կանխավարկածի հիման վրա: Տվյալ դեպքի առումով էլ պարզ է, որ օրենք մշակողները չէին կարող ենթադրել, որ որևէ պաշտոնատար անձ պետք է ծառայողական կամ քաղաքական գործունեություն իրականացներ եկեղեցում: Որպեսզի հետո էլ ծագեր դրան միջամտելու-չմիջամտելու խնդիրը:
Հատկապես որ եկեղեցում, նախ, պաշտոնատար անձինք ինքնուրույն այդպիսի գործունեություն իրականացնելու իրավունք չունեն: Հիշենք, որ պաշտոնատար անձը կարող է անել այն, ինչ թույլատրված է օրենքով: Իսկ ոչ մի օրենքում նման թույլտվություն դուք չեք գտնի: Որովհետև, կրկնեմ, նախկինների օրոք օրենքներ գրելուց չեն առաջնորդվել անմեղսունակության կանխավարկածով:

Երկրորդ, եկեղեցական արարողության ընթացքում թիկնապահների ջոկատով եկեղեցի մտնելն ու մարդկանց աջ ու ձախ բրդելն ինչ է, եթե ոչ գործընթացի խանգարում: Ու նույն ձևով էլ՝ արարողությունը չավարտված, եկեղեցուց դուրս գալը: Ինչը պատժվում է Քրեական օրենսգրքի միանգամից երկու հոդվածով: Նախ, հոդված 215-ով՝ «Խղճի կամ դավանանքի ազատության իրավունքի իրականացմանը խոչընդոտելը» և ապա հոդված 297-ով՝ «Եթե արարողությունը խանգարելն ուղեկցվում է հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով հասարակության նկատմամբ կամ գույքի ոչնչացմամբ/վնասմամբ, ապա արարքը կարող է որակվել որպես խուլիգանություն»:

Այնպես որ քրեական պատասխանատվության պետք է ենթարկվեն ոչ թե 18-ամյա Մինասյան եղաբայրներն ու Գևորգ Գևորգյանը, այլ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձն ու նրա թիկնապահները: Հատկապես այն մեկը, որ հարվածել է եղբայրներից Դավիթի դեմքին: Բայց քանի որ մենք 2018-ից այս կողմ ապրում ենք շողուլից ընկած հասարակության և հատկապես պետականության միջավայրում, ապա, բնականաբար, ո՛չ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձը և ո՛չ էլ նրա թիկնապահներն այսօր պատասխանատվության չեն կանչվելու: Եվ ոչ էլ վաղը կամ դրա հաջորդ օրը. համենայն դեպս, մինչև հուլիս ամիսը: Այսինքն, մինչև Հայաստանում չիրականացվի իշխանափոխություն:

Ինչ մնում է հենց հուլիս ամսվան, ապա միայն այդ ժամանակ տեղի կունենա լիակատար իշխանափոխություն: Քանի որ մինչ այդ իրավապահ համակարգը դեռևս կգտնվի օդում կախված իրավիճակում: Ու չի իմանա, թե ինչպես արձագանքել հատկապես նախկինում (2018-ի մայիսից այս կողմ) կատարվածին: Իսկ դրանից հետո, ակնհայտ կլինի (նույնիսկ գրազ գալու կարիք չկա), որ այդ հոդվածներն ավելանալու են մնացած շատ ավելի խիստ հոդվածներին:
ՀԳ. Որպես հոդվածի «դեսերտ». Երբ նախորդ օրը լրագրողները Նիկոլին հիշեցրել են, որ տարիներ առաջ դատապարտվելով «տխրահռչակ» դատավոր Մացոյի կողմից, ինքն ասել է, թե Մացոյի փոխարեն դատարանում նստած է Սերժը: Ու հարցրել են, թե հիվանդ տղայի՝ Դավիթի առումով կալանավորման որոշում կայացնելիս ինքը նստած չէ՞ր այնտեղ, տվել է աշխարհի ամենատափակ արձագանքը: Այն է՝ ինքն այդ օրը տարբեր տեղերում է նստած եղել, բայց ոչ դատարանում: Այսինքն, Սերժի հագով կարված կոստյումը հագնելով՝ ինքը չի փոխարինել նրան: Թերևս դրան կարելի է համաձայնել՝ ապօրինությամբ ինքը ոչ թե փոխարինել է 3-րդ նախագահին, այլ գերազանցել է նրան տասնապատիկ, հարյուրապատիկ անգամ: