Երկու օր առաջ ես Մարտունիում էի, եղա նաև մեր ընտանիքի ջրաղացում։ Այն կառուցվել է 1830թ. իմ մեծ պապի` Ավետիս Թաթոյանի, նրա եղբայրների կողմից. իրենց տներից վտարված մարդիկ, որոնք գաղթել էին Արևմտյան Հայաստանից` Ալաշկերտից։

Եկան, հաստատվեցին, սկսեցին արարել: Զրաղացն աշխատում էր նաև հարևան գյուղերի համար։ Գրեթե 200 տարի աշխատել է, նույնիսկ 1990-ականների Արցախյան պատերազմի ժամանակ, երբ չկար էլեկտրականություն։

Սա է մեր հայկական ինքնությունը, քրիստոնեության մեր կերպը, ոչ թե բարու և չարի մասին դատողություններ։ Եկար՝ կառուցի´ր։ Կանգնեցրո´ւ ջուրը, աղա´ հացահատիկը, կերակրի՛ր կողքիդ մարդկանց։

Այսօր Սուրբ Հարության տոնի առիթով ես Երևանի Սուրբ Երրորդություն եկեղեցում էի. այստեղ է տեղի ունեցել իմ պսակադրության արարողությունը, այստեղ են մկրտվել երեխաներս:

Մենք՝ հայերս, առանց որևէ փիլիսոփայության գիտենք, թե ինչ է բարին և ինչ է չարը։ Բարին այն է, երբ երեխաները մեր կողքին են։ Չարը նրանք են, որոնք խլեցին կյանքը նրանցից, որ դեռ պիտի ապրեին։ Քանի դեռ երեխաները մեզ հետ են, բարին հաղթում է։
Մենք առաջին քրիստոնյա ազգն ենք, բայց հարցը առաջնայնությունը չէ։ Հարցն այն է, որ մենք քրիստոնեությանը երբեք չենք վերաբերվել` որպես ինչ-որ ձևականությունների ժողովածուի։ Այն փորձառություն է, փորձառություն յուրաքանչյուր սերնդի համար։ Մեզ ոչնչացրել են, մենք հարություն ենք առել։ Մեզ վտարել են, մենք վերադարձել ենք։ Մեզ լեռներ են քշել, մենք այնտեղ եկեղեցիներ ենք կառուցել։

Զատիկը հայի համար զուտ օրացուցային տոն չէ։ Դա հիշողություն է այն մասին, որ մենք արդեն այդ ամենն արել ենք անթիվ անգամներ։

Հայկական պետությունը պետք է լինի կյանքի պետություն, նորմալ երկիր։ Այնպիսի երկիր, որը հիշում է իր ննջեցյալներին, հպարտանում է իր ապրողներով և երազում է իր երեխաների ձեռքբերումների մասին։

Ոչ ավելի, ոչ պակաս։

«Աստված մեռելների Աստված չէ, այլ ողջերի» (Մատթեոս 22:32)։ Հենց դրան ենք մենք գնում։

Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց։

Օրհնյալ է Հարությունը Քրիստոսի:

Արման Թաթոյան