Առաջիկա ընտրություններում աթոռը պահելու համար վարչապետը թռավ տիեզերք՝ Աստծուն համոզելու։ Ձյունափառ ամպերի միջից նրան ընդառաջ ելավ հրեշտակապետը. «Դու, հողեղեն արարած, ի՞նչ ես փնտրում անհունում»։
Վարչապետը ծնկի իջավ, բռնեց նրա ճերմակ քղանցքն ու համբուրեց։
– Քեզ եմ ուզում, տե՛ր իմ… Քո ոտքն եմ եկել։
– Ես հրեշտակապետն եմ։ Իզուր ես եկել։ Վճռված է` պետք է հեռանաս։
– Շեֆդ ո՞ւր է: Ուզում եմ խոսել երկնային գրասենյակի պետի հետ։
– Նա բոլորիս Աստվածն է։
– Յաա՜, իրո՞ք։ Նման վճիռ կայացնողը իմը չի կարող լինել` կանչիր։
– Տերը հանգստանում է։
– Ի՞նչ է արել, որ հանգստանում է։ Քանի՞ միլիոն տարի առաջ ստեղծեց աշխարհը։ Վեց օր տեւեց, չէ՞։ Յոթերորդ օրը՝ հանգիստ։ Վեց օրում ստեղծածն էս չէ՞ր լինելու: Ասա՝ ինչի՞ վռազեց ու էսքան անկատար աշխարհ ստեղծեց։
– Անքննելի են գործերն Աստծո։
– Անքննելի են նաեւ իմ գործերը։ Մենք իր գործերին չենք խառնվում, թող ինքն էլ մերին չխառնվի։ Լուր տար՝ ես հեռացողը չեմ։
– Որոշում կա՝ պիտի հեռանաս: Խաբեբա ու ստախոս ես։
– Եզակի խաբողի է հաջողվում գահին տիրանալ, Աստված վկա:
– Աստծո անունը մի՛ տուր։ Դու հանցանքներ ես կատարել, բռնակալի համբավ ունես:
– Ամեն «մեծ գործի» տակ մեծ հանցագործություն կա։ Բայց ես ազնիվ եմ․ուզում եմ՝ տալիս են, չեմ ուզում՝ էլի տալիս են։ Գափո ապեր, մենք ասիական երկիր ենք: Մի երկու բոմժի չափալախ ենք հասցնում, որ ժողովուրդն իր խերն ու շառը ջոկի: – Ժողովրդին անտեսում ես։
– Ժողովո՞ւրդ…Իսկ պալատականներս ժողովուրդ չե՞ն` անտեր, անփող, սոված, անկիրթ տղերք էին, տես ոնց եմ բտում, քիչ է մնում տրաքվեն։
– Դա հենց չարաշահում է։
– Իշխանությունը հմայքը կկորցնի, եթե չչարաշահես։
– Կա զորավոր մի նպատակ՝ արդար լինել մարդկանց հանդեպ։
– Մարդիկ միջատ են, ժողովուրդը՝ սանձին հարմարված ձի։ Ես արքա եմ:
– Պալատականներդ հարազատներ, ընկերներ են: Դա կոռուպցիա է։ Դու շարունակ պատերազմ ես հրահրում։
– Կյանքն է ստիպում։ Պատերազմ կամ պատերազմի վախ պետք է ունենան, որ իրենց արքային գնահատեն։
– Դու վտանգավոր ես։
– Հաղորդիր Աստծուդ՝ ես հեռանում եմ, բայց գահից հեռանալու միտք չունեմ։ Ինքը հազարամյակներ իշխել է, հիմա իմ հերթն է։
– Դու Աստծուն պատերա՞զմ ես հայտարարում:
– Այո։ Կյանքի ու մահվան պատերազմ…