Նախորդ օրվա չքաղաքացու կամ խաբված քաղաքացու (երկուսի հեղինակն էլ ես չեմ) օրվա կապակցությամբ սեղան էր գցվել ոչ միայն մայրաքաղաքում, այլև բազմաթիվ բնակավայրերում ու նույնիսկ դաշտերում: Դրանցից մեկում առկա էր վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձի նախընտրական մեծ պաստառը: Որից կարելի էր պատկերացում կազմել է, որ անորոշ ինչ-որ մեկը կամ մարդկանց ինչ-որ խումբ վերադարձել, վերադառնում կամ պատրաստվում է վերադառնալ մեր երկիրը (https://news.am/arm/news/946112.html): Միաժամանակ, դրա վրա առկա էր անհեթեթ մի պնդում, թե առանց Նիկոլի չի կարող լինել Հայաստան:

Դա ինձ հիշեցրեց 2018-ի ապրիլյան օրերին այդ անձի կողմից արտաբերված՝ բարոյական տեսակետից սատանայական, իսկ իրավականից՝ անօրինական խոսքը: Այն չկրկնելու համար ընդամենը հիշեցնեմ, որ, իր ասելով, եթե ինքը չլիներ վարչապետը, մեր երկիրը վարչապետ չպիտի ունենար: Սերժին մերժելու գործընթացի էյֆորիայում հասարակությունը չգիտակցեց այդ արտահայտության վտանգավոր բնույթը: Հասարակություն ասելով նկատի ունեմ դրա գրագետ ու գիտակից հատվածին: Բայց 8 տարի անց, երբ մենք ազգովի «վայելել» ենք նրա գեներացրած արհավիրքները, նույնը կրկնելը խոսում է, նախ, վերջինիս՝ խելքի չգալու մասին: Եվ երկրորդ, հայոց պետության ու իբրև թե սիրելի ժողովրդի վրա թքած ունենալու մասին:

Ինչևէ, անցնենք առաջին անհեթեթությանը: Չգիտեմ, թե ով է վերադառնում, բայց դեմ չէի լինի, եթե Ռուսաստանից վերադառնային ՀՀ քաղաքացիները և հունիսի 7-ին ընտրատեղամասերում մերժեին Նիկոլին ու նրա կուսակցությունը: Նրանց կողմից դա կլիներ ամենամեծ նվերն իրենց հայրենիքին ու նաև ընտանիքներին: Կարծում եմ, որ հանուն դրա արժեր որոշակի ֆինանսական կորուստներ կրել: Հատկապես որ իշխանափոխությունից հետո իրենց և ընդհանրապես բոլոր ընտանիքներին պետք է որ վերաբաշխվեին հսկայական այն գումարները, որ պարգևավճարների տեսքով հատկացվել են իրեն և ապաշնորհ բարձրաստիճան պաշտոնյաներին: Նաև կբացահայտվեն բազմաթիվ այլ անհիմն ծախսերը, ինչի առումով կկատարվի համատարած աուդիտ: Էլ չասած հայրենասիրության կամ այլ բարձր թեմաների մասին:

Երկրորդ, Հայաստանը եղել է առանց Նիկոլի, եղել է արժանապատվությամբ լի և պատերազմում հաղթանակած երկիր: Թիկունքին, որպես հզոր անվտանգային վահան, ունեցել է Արցախը: Գումարած Արցախի բերած տնտեսական լուրջ օգուտները: Նախքան Փաշինյանի, այսինքն, թշնամական գործակալի հայտնվելը վարչապետի պաշտոնում՝ Հայաստանն ունեցել է երիտասարդ և առողջ կյանքեր: Երեկ, օրինակ, համացանցում պտտվում էր դաշտերից մեկում հայտնավերված զրահաբաճկոնների վերաբերյալ տեսանյութը: Դրանք այն հանդերձանքն էին, որ որպես օգնություն ստացվել էին սփյուռքյան մեր հայրենակիցների կողմից: Ու զինվորներին հատկացվելու փոխարեն, Արենի ասելով, «չշշկռվելիք գերագույնի» կարգադրությամբ թաղվել էին դաշտում: Ենթադրում եմ, որ մեկ այլ անձ նման հրաման տալ ուղղակի չէր կարող:

Վերը նշվածը չեղարկվեց վարչապետ Նիկոլով Հայաստանի պարագայում: Այնինչ, պետական կառավարման առումով ութ տարին բավարար ժամանակ էր, որպեսզի ղեկավարը կարգի բերեր երկրի ներքին կյանքի ու արտաքին աշխարհի հետ ունեցած խնդիրները: Միաժամանակ, այդ ժամանակը լիուլի բավարար է, որպեսզի որևէ երկիր անդունդ գլորվի: Երկիր, որ ուներ թերություններ, սակայն ուներ նաև ձեռքբերումներ: Մեր դեպքում, դժբախտաբար, տեղի ունեցավ երկրորդ տարբերակը: Որի, մոտավոր ասած, գաղափարական հիմքը դրվեց 2018-ի ապրիլյան օրերին՝ հոդվածի երկրորդ պարբերության մեջ ներկայացված արտահայտությամբ (կրկնել չեմ ցանկանում): Կարծում եմ, որ դրա ավարտն էլ պետք է լինի «Առանց Նիկոլ Հայաստան» կարգախոսի հիման վրա: Դա էլ հենց կլինի մեր՝ գրագետ ու գիտակից հանրության, պատասխանը «նիկոլստանին» և «նիկոլիզմին»: