Արձագանքելով գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանի հոդվածին ներկայացնեմ, թե հունիսի 7-ին որ քաղաքական ուժին կտամ իմ մեկ հատիկ, բայց խիստ թանկարժեք քվեն: Ու կցանկանայի, որ նույն վերաբերմունքն իրենց ձայնի հանդեպ ունենան հայաստանյան բոլոր ընտրողները:

Որպես գիտակից ու հայրենասեր անձնավորություն 19 քաղաքական ուժերից կառանձնացնեի առաջին հերթին 3-ին: Դրանք են Սամվել Կարապետյանի «Ուժեղ Հայաստան» և Ռոբերտ Քոչարյանի «Հայաստան» դաշինքները: Իսկ բազմաթիվ, բազմազան ու բազմանուն կուսակցություններից կառանձնացնեի Գագիկ Ծառուկյանի «Բարգավաճ Հայաստան»-ը:

Ի դեպ, թե՛ Քոչարյանը և թե՛ Ծառուկյանը հայտարարել են, որ իրենք իրենց քաղաքական ուժի ձայնը կտան ամենից ավելի քվե ստացած քաղաքական ուժին: Նույնը չի հայտարարել «Ուժեղ Հայաստան»-ը, բայց դա նորմալ քարոզչական պրակտիկա է: Որովհետև եթե այդ ուժն իրեն դիրքավորում է որպես ընդդիմության առաջատար ուժ, ապա հենց այդպես էլ պետք է վարվեր: Ուրիշ հարց, որ եթե ինչ-որ հրաշքով առավելագույն քվե հավաքի Քոչարյանի (կամ Ծառուկյանի) քաղաքական ուժը, վստահաբար «Ուժեղ Հայաստան»-ը կվարվի հենց նույն ոգով:

Ինչ մնում է չորրորդ ուժին, ապա երկար կմտածեի, մինչև կանգնեի «Միասնության թևեր»-ի վրա, քանի որ, հարգելով Արման Թաթոյանի գործունեությունը ՄԻՊ-ի պաշտոնում, վստահ չեմ նրա քաղաքական գործունեության առումով: Հատկապես որ վերջինս հայտարարել է, որ ձայներ չի տա առաջին եռյակից որևէ մեկին: Ինչ մնում էՔՊ-ի հետ համագործակցելուն, ապա «ԱԺ անցնելու դեպքում կհամագործակցի՞, արդյոք, «Միասնության թևեր» կուսակցությունը Քաղպայմանագրի հետ» հարցին նույնիսկ արհեստական բանականությունը (ԱԲ) չտվեց միանշանակ պատասխան: Այսինքն, չբացառեց նման համագործակցությունը: Դրան գումարած այն հանգամանքը, որ 2022-ին, երբ հեռանում էր պաշտոնից՝ չմասնակցեց փողոցային պայքարին՝ չնայած ուներ ամենաբարձր վարկանիշը: Ճիշտ է, որպես ՄԻՊ, բայց դա սահուն կվերածվեր քաղաքական վարկանիշի:

Ինչևէ, որոշակի կասկածամտությամբ երկրորդ հերթին ձայնս կտայի «Միասնության թևեր» կուսակցությանը: Կասկածամտությամբ, քանի որ, ինչպես նշեցի` Թաթոյանը մերժում է առաջին եռյակին, ինչն ինձ համար ընդունելի չէ: Եվ որ պակաս կարևոր չէ՝ դիրքավորվելով որպես արմեւտամետ, ինքն ինչ-որ պահի կարող է ստիպված լինել համագործակցելու Փաշինյանի հետ Արևմուտքի պահանջով: Իսկ դա այսօրվա պայմաններում նույնն է, ինչ անմիջականորեն Նիկոլին ձայն տալը: Չնայած որպես ընդդիմադիր, իր ողջ էներգիան այսօր ուղղված է ընդդեմ Նիկոլի: Ասեմ ավելին՝ եթե մեր երկիրն այս վիճակում չլիներ, ապա մեծ հավանականությամբ ձայն կտայի հենց իրեն: Որովհետև որպես ՄԻՊ նա ոչ միայն արդյունավետ էր կատարում իր աշխատանքը, այլև ապացուցեց իր հայրենասեր լինելը: Իսկ դա, ընդունեք, մեր տարածաշրջանում գտնվող փոքր երկրի համար առաջին անհրաժեշտությունն է: Չնայած որքան հասկանում եմ, նրա քաղաքական գործունեությունը միտված է հենց ապագային: Ու այդ առումով էլ խիստ անորոշ է, թե որքան ձայն կստանա նրա կուսակցությունը հունիսի 7-ին:

Ստացվում է, որ վստահաբար ես կարող եմ ձայն տալ առաջին եռյակից որևէ մեկին: Քանի որ եռյակից դուրս որևէ ուժի ձայն տալը կարող է ձայնի փոշիացման վտանգ առաջացնել: Բայց այնպես չէ, որ բոլոր չքննարկվածները նիկոլական են: Վստահաբար նիկոլական չեն «Հայ ազգային կոնգրես», «Ազգային ժողովրդավարական բևեռ», «Լուսավոր Հայաստան» ու «Նոր ուժ» (Հայկ Մարության) կուսակցությունները: Թեև այդ քառյակից յուրաքանչյուրի անդամները նախկինում, այս կամ այն չափով համագործակցել են Նիկոլի կամ նրա կուսակցության հետ: Մնացածների շրջանակում ևս կարող են լինել ոչ նիկոլականներ, բայց դա էական չէ: Էականն այն է, որ դրանց ձայն տալը վստահաբար հանգեցնելու է դրա փոշիացմանը: Իսկ ես, որպես ընդդիմադիր, բնականաբար, չեմ ցանկանում, որպեսզի այն կորչի ու համալրի, ասենք, ՔՊ-ին տրված քվեների ծավալը:

Հաշվի առնելով, որ ես քաղաքական գործընթացներին մասնակցել եմ շատ վաղուց՝ Ղարաբաղյան շարժման և անկախության հաստատման օրերից, ինչպես նաև 21-րդ դարասկզբից (արանքում ինքս ինձ դուրս էի դրել դրանից)… Հաշվի առնելով, որ ընդիմադիր եմ եղել նախկինների օրոք ու 2019-ից այդպիսին եմ դարձել նորի առումով… Հաշվի առնելով, որ 65+ տարիքում չեմ կորցրել մտածելու, այսինքն, երևույթները դիտարկելու և վերլուծելու կարողությունս… Այդ երեք հանգամանքները հաշվի առնելով՝ կարծում եմ, որ ուշադրության արժանի է այս փոքրիկ վերլուծությունը: Եթե, իհարկե, ընթերցողն իրեն համարում է գիտակից, հայրենասեր, հայոց ինքնության ու հայոց հիշողության կրողներ: Եթե ինքն իրեն համարում է հայոց ազգային արժանապատվությունը կրող և ոչ թե հիշողությունը կորցրած ու տիրոջ հրամաններն անտրտունջ կատարող մանկուրտ: Եվ վերջապես՝ հաշվի առնելով, որ նրա համար հայրենիք ունենալն ավելի էական է, քան ստամոքս լցնելով ու համերգ դիտելով բավարարվելը: