Այսօր Նիկոլ Փաշինյանը մասնակցում է Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու օծման արարողությանը։ Խորհրդանշական է,- ասում է։ Կարևոր է,- ասում է։ Եկեղեցի՝ սահմանից ընդամենը 30-40 մետր հեռավորության վրա։ Մոտիկություն, որը նախկինում վտանգ էր կոչվում, հիմա՝ ձեռքբերում։ «Խաղաղությունը» այնքան մոտ է, որ արդեն վախեցնում է մարդկանց։

Տողատակն էլ առանձնապես չի թաքցվում․ տեսա՞ք՝ ինչ լավ է ստացվել։ Տարածք տվեցինք, սահմանը մոտեցրինք, ու հիմա արդեն խաղաղ ենք։ Խաղաղ՝ այնքան, որքան կարելի է լինել, երբ «խաղաղությունը» չափվում է մետրերով։

Սա նույն «կուժ, քեզ ասեմ, կուլա՛, դու լսիր» մոտեցումն է՝ ուղղված այն գյուղերին, որոնք դեռ հերթի մեջ են։ Կարմիր գծի վրա կանգնած, լուռ սպասում են՝ իրենց հերթը երբ է գալու։ Եվ կարծես նրանց ասում են․ դուք էլ հանգիստ դուրս եկեք ձեր տներից, հանձնեք այն, ինչ դեռ ձերն է կոչվում, ու կարժանանաք նույն «լավ բախտին», ինչ Կիրանցը։

Միայն թե այդ լավ բախտը չի երևում։ Այն ինչ երևում է՝ դատարկվող տներ են, կիսատ խոսքեր, կուլ տված վախ, ու աչքեր, որոնք արդեն ոչինչ չեն հարցնում։ Սառած աչքերով մարդիկ նայում են մի տեսարանի, որն այնքան անհեթեթ է, որ ողբերգություն ասածը մեղմ է թվում։
Եկեղեցու օծում է։ Պետք է լույս լիներ, հավատ, հույս։

Բայց դեմքերը՝ թե՛ հավատացյալների, թե՛ հոգևորականների, սառն են անտարբեր։ Կարծես գիտեն սցենարի վերջաբանը։ Փաշինյանը փորձում է ոգևորել։ Խոսում է։ Բացատրում։ Գրեթե համոզում։ Բայց ինչպե՞ս համոզել մարդուն, որ 30-40 մետրով մոտեցած վտանգը անվտանգություն է։

Էլ ի՞նչ անի Փաշինյանը , որ մարդիկ ցնծան։ Ավելի՞ մոտեցնի սահմանը։ Թողնի, որ սահմանը դառնա պատուհանի տա՞կ։ Գուցե այդ ժամանակ ուրախանա՞ն։ Ախր ինչու՞ չեն հասկանում, որ ինչքան Ադրբեջանին մոտենում, այնքան անվտանգ ենք դառնում։

Կիրանցիք «անշնորհակալ» են դուրս եկել, առավել ևս հոգևորականները, թե չէ կփաթաթվեն Փաշինյանի վզով ու կասեն՝ «Օ՜, մեծարգո, կրճատիր 30- 40 մետրը և դարձրու կես մետր։ Մեզ ավելի մոտեցրու Ադրբեջանին, թող վտանգը դառնա առօրյա, որ վերջապես սովորենք ապրել դրա հետ»։

Երբ փորձում ես հասկանալ՝ էլ ինչ քայլ է մնացել, որ այս ամենը մարդիկ ընդունեն ոչ թե լուռ, այլ ուրախությամբ, մի միտք է առաջ գալիս՝ գրեթե տրամաբանական իր անհեթեթությամբ․ միգուցե կառավարությունը տեղափոխվի հենց այնտեղ։ Եկեղեցու կողքը։ Սահմանի մոտ։ Եթե Ադրբեջանին մոտ լինելը լավ է՝ թող կառավարությունը գնա Ադրբեջան։ Որ անվտանգությունը, խաղաղությունը, և իրականությունը՝ բոլորի համար հավասար լինի։