Մտածողությամբ աչքի չընկնող նիկոլական զանգվածի կարծիքով «մեծարգո» (այլ վարկածով՝ «հզոր») վարչապետը կընտրվի առանց ընտրախախտումների: Որովհետև ժողովուրդը չի մոռացել «պրիվետ Ռոբ»-ը: Իսկապե՞ս, ոչ հարգելի նիկոլականներ: Իսկ ի՞նչ է, ձեր կարծիքով, հակակոռուպցիոն կառույցի արածը՝ ընտրախախտում չէ՞: Երբ առանց լուրջ հիմքերի մարդկանց են բանտարկել են տալիս: Ու անունն էլ դնում են ընտրակաշառքի բաժանման դեմ պայքար: Ինչ է, թե նրանք ընդդիմադի ակտիվիսռտներ են: Իսկ ակնհայտ ձևով ընտրակաշառք բաժանող նիկոլական իշխանավորների արածը չեն ցանկանում նկատել: Ու դրանով ստեղծում են անհամեմատելիորեն անհավասար պայմաններ գործող իշխանության և ընդդիմության միջև: Ինչը հենց օրենքի լուրջ խախտում է կամ Ընտրական օրենսգրքի համաձայն՝ ընտրախախտում:

Դա՝ մեկ: Երկրորդ. եթե, ձեր ասելով, ժողովուրդը չի մոռացել երկու տասնամյակ առաջվա սպանությունը, ապա ինչպե՞ս է մոռացել ընդամենը հինգուկես տարի առաջվանը: Հիշենք՝ «հանուն ոչնչի» բազմահազար երիտասարդներին կյանքից զրկելը: Եթե ձեզ լսենք, կստացվի, որ ընտրողական և, ըստ այդմ, անբնական է ժողովրդի հիշողությունը: Բայց ինչպես ես եմ կարծում, նման բան գոյություն չունի, և դա ուղղակի ձեր երևակայության արդյունքն է: Իսկ նորմալ ու ադեկվատ մարդիկ հիշում են թե՛ «հաղթելու ենք»-ը և թե՛ այսրկովկասյան հայության երկրորդ մշակութային կենտրոն Շուշիի «դժգույն ու դժբախտ լինելը»: Թե՛ «Արցախը Հայաստան է և վերջ»-ը և թե՛ «Լեռնային Ղարաբաղը երբեք հայկական չի եղել»-ը: Թե՞, ձեր կարծիքով, Արցախն ու Լեռնային Ղարաբաղը տարբեր տարածքներ են: Թե՛ … որ մեկն ասեմ… Ընդամենը կասեմ, որ առնվազն 2020-ի նոյեմբերի 9-ից հետո նիկոլական լինելը վկայում է ուղեղում գորշ նյութի 100 տոկոսանոց բացակայության մասին: Եթե, իհարկե, նիկոլականը միաժամանակ իշխանավոր չէ, որը հանուն դրա բարիքների թքած ունի ամեն հայկականի վրա:

Բայց ես, օրինակ, խնդիր ունեմ իմ համախոհների հետ: Որովհետև երբ Նիկոլը ճղճղան ձայնով հերթական անգամ «սխալ է հանում» թե՛ մեր ժողովրդին և թե՛ նախկին Նիկոլին, նորմալ մարդկանց համար դա վերածվում է Ամերիկան կրկին անգամ հայտնագործելու պես մի բանի: Ու իրենք իրենց և դիմացինի նյարդերն են սղոցում՝ չբավարարվելով նրան արդարացիորեն սխալ հանելուց: Որովհետև եթե բավարարվեին միայն դրանով՝ պահպանելով իրենց և դիմացինի նյարդերը, դրա դեմ ոչինչ չէի ունենա: Ինչ մնում է Նիկոլին, ապա նա պետք է անընդհատ կրկնի, որ սխալ էր Ղարաբաղյան շարժում սկսելը: Որ սխալ էր հարևանների հետ կոնֆլիկտածին շարժում նախաձեռնելը: Որ սխալ էր ընդհանրապես հայ լինելը, քանի որ ցանկանում է լեզու գտնել թյուրքախոս հարևանների հետ: Ու, միաժամանակ, առնվազն քառորդ դարով՝ մինչև 2050 թվականը, պահպանել անձնական իշխանությունը:

Ինչի համար, օրինակ, պետք է արգելի Արարատ սարին նայելը կամ գոնե սարի պատկերը պաշտոնական փաստաթղթերում շրջանառելը: Ու այդ առումով զարմանալի է, թե ինչու է պահպանվել այն նոր անձնագրերում: Կարող էր, չէ՞, ընտրախախտումներով վերարտադրվել, իսկ հետո ամբողջովին հանել այն բացարձակ ամեն տեղից: Եվ թուրք-ադրբեջանական փողերով մի քանի հարյուր կիլոմետր երկարությամբ ու մի քանի կիլոմետր բարձրությամբ վիրտուալ «պատ կառուցել» սարի դիմաց՝ օգտագործելով նորագույն տեխնոլոգիաներ: Որպեսզի թուրքերն այլևս չմտածեն, որ Արարատին նայելով՝ հայերը վրեժխնդրությամբ են լցվում իրենց հանդեպ: Ինչպես երևում է, ինքն իրեն համոզել է՝ եթե իհարկե դա գիտակցում է, թե Հայաստանը գտնվում է ոչ թե թշնամական թյուրքախոս, այլ եվրոպական շրջապատում: Ու մենք մեզ սուուփուս պահելով՝ կարող ենք շահել թշնամիներ բարեհաճությունը: Ի դեպ, 20-րդ դարասկզբի օսմանյան Թուրքիայի դաշնակցական գործիչներն էլ էին փրձում բարեկամանալ հեղափոխական երիտթուրքերի ղեկավարության հետ: Թե ինչով դա ավարտվեց՝ հայտնի է բոլորիս:

Ինչևէ, մեզ անհրաժեշտ է պահպանել բացարձակ սառնասրտություն առաջիկա մեկ ամսվա ընթացքում, որպեսզի հունիսի 7-ին կարողանանք մոբիլիզացնել ՀՀ ընտրողներին և, ըստ այդմ, պահպանել մեր ինքնությունը: Հաշվի առնելով, որ վարչապետի աթոռից կառչած անձի համար այն ավելի է, քան կենաց-մահու պայքար: Սակայն եթե մեզ համար վտանգն անուղղակի է՝ ածանցված հայոց պետականության ճակատագրից, նրա համար այն անմիջական սպառնալիք է: Ու ինքը դա հասկանում է և ամեն ինչ անում է՝ խախտելով բարոյականություն, հայկականություն և վերջապես՝ օրենսդրություն: Որպեսզի հաղթանակով դուրս գա այդ պայքարից: Որովհետև վաղուց կտրել է նահանջելու բոլոր ուղիները. դրանք այլևս գոյություն չունեն: