Արմինե Հովհաննիսյանը ամուսնու՝ Րաֆֆի Հովաննիսյանի հետ հիմնադրել է «Օրրանի» ԲՀԿ–ն 2000 թ․ որն օգնում է անապահով երեխաներին և տարեցներին։

– Այս օրերին, երբ նշում ենք Երեխաների օրը, և որպես հինգ երեխաների մայր, ի՞նչ եք զգում, երբ նայում եք ձեր երեխաներին։

– Ես զգում եմ և՛ մեծ ձեռքբերման զգացում, և՛ միաժամանակ՝ անավարտության զգացում։ Ձեռքբերում, որովհետև երախտագիտությամբ և հպարտությամբ եմ նայում իմ երեխաներին՝ հիշելով նրանց մեծացնելու ճանապարհը, զոհողությունները, անքուն գիշերները, անհանգստությունները, ուրախությունները և այն անթիվ պահերը, որոնք ձևավորեցին մեր ընտանիքը։ Նրանց անկախ ու կայացած անհատներ դառնալը ինձ տալիս է խորը բավարարվածության զգացում։ Բայց միևնույն ժամանակ կա նաև անավարտության մի զգացում, որը, կարծում եմ, երբեք ամբողջությամբ չի լքի ինձ։ Որպես մայր, և այժմ նաև երեք թոռների տատիկ, ես իմ ներսում մշտապես կրում եմ երեխաներիս պաշտպանելու, ուղղորդելու և նրանց համար ապահով ու երջանիկ ապագա ստեղծելու ցանկությունը։ Թերևս սա է մայրության էությունը։ Բանականությունդ հասկանում է, որ նրանք արդեն մեծացել են, կարող են հոգ տանել իրենց մասին, բայց սիրտդ հրաժարվում է դադարել նրանց որպես քո երեխաներ տեսնելուց։

– Կարելի է ասել, որ Օրրանում դուք ևս հարյուրավոր «երեխաներ» ունեք, որովհետև ամեն օր մտահոգվում եք նրանց ամենօրյա սննդով, կրթությամբ, երջանկությամբ և ապագայով։ Շատերի համար դժվար է հասկանալ, թե ինչու եք ձեր վրա վերցրել այսքան մեծ և ծանր պատասխանատվություն։ Կարո՞ղ եք բացատրել, թե ինչու եք դա անում։

– Պարզապես որովհետև ես «եսասեր» եմ՝ այն իմաստով, որ ինձ անսահման ուրախություն և բավարարվածություն է տալիս երեխայի օգնելու հնարավորությունը։ Խաղաղության մի խոր զգացում կա այն գիտակցության մեջ, որ թեկուզ փոքր չափով կարողացել ես թեթևացնել ինչ-որ մեկի ցավը, նրան հույս տալ կամ պարզապես մի փոքր ավելի լուսավոր դարձնել նրա օրը։ Տարբեր մարդիկ կյանքի իմաստն ու երջանկությունը տարբեր բաների մեջ են գտնում։ Ոմանք այն գտնում են նյութական ունեցվածքի մեջ՝ թանկարժեք մեքենաների, գեղեցիկ տների, շքեղության կամ զարդերի։ Եվ դրանում սխալ ոչինչ չկա։ Բայց անձամբ ես իմ ամենամեծ երջանկությունը միշտ գտել եմ մարդկանց մեջ և այն բանում, երբ տեսնում եմ, որ ինձ շրջապատող մարդիկ, հատկապես երեխաները, իրենց սիրված,
պաշտպանված և գնահատված են զգում։ Երբ տեսնում եմ երեխայի ժպիտը, որովհետև նա տաք կերակուր է ստացել, հաջողություն է ունեցել դպրոցում, նոր բան է սովորել կամ պարզապես զգացել է, որ իրեն նկատել և սիրել են, դա ինձ տալիս է այնպիսի ուրախություն, որը ոչ մի նյութական բան երբեք չի կարող տալ։ Այդ պահերն են ինձ հիշեցնում, թե իրականում ինչն է կարևոր կյանքում։ Իհարկե, պատասխանատվությունը ծանր է։ Կան անքուն գիշերներ, մշտական անհանգստություններ, ֆինանսական ճնշումներ և հուզական բեռ։ Երբեմն քո սրտում կրում ես բազմաթիվ ընտանիքների ցավն ու դժվարությունները։ Բայց միևնույն ժամանակ երեխաներից ստացած սերը, նրանց վստահությունը, անկեղծությունն ու տոկունությունը քեզ ուժ են տալիս շարունակելու։ Օրվա վերջում ես հավատում եմ, որ մենք բոլորս այստեղ ենք, որպեսզի աշխարհը մի փոքր ավելի լավ թողնենք, քան գտել ենք։ Եվ եթե Օրրանի միջոցով կարողացել ենք թեկուզ մի քանի երեխաների և ընտանիքների տալ արժանապատվություն, հույս և հնարավորություն, ապա յուրաքանչյուր զոհողություն արժանի է եղել։

– Ի՞նչ խորհուրդ կտաք երիտասարդ մայրերին։

– Դաստիարակեք ձեր երեխաներին ձեր սեփական օրինակով, որովհետև երեխաները շատ ավելի շատ բան են սովորում այն ամենից, ինչ տեսնում են, քան այն ամենից, ինչ իրենց ասում են։ Կարգապահություն սովորեցրեք սիրով, համբերությամբ և հետևողականությամբ, ոչ երբեք զայրույթով կամ նվաստացմամբ։ Օգնեք նրանց մեծանալ ինքնավստահ, բարի և ուրիշների նկատմամբ հարգալից՝ միաժամանակ միշտ զգացնելով, որ նրանք ապահով են և խորապես սիրված։ Եվ ամենակարևորը՝ վայելեք նրանց մանկության և մեծանալու յուրաքանչյուր պահը։ Անքուն գիշերները, ծիծաղը, անվերջ հարցերը, ձեր ձեռքը բռնող փոքրիկ ձեռքերը, գրկախառնությունները, դպրոցական առավոտները և նույնիսկ դժվար օրերը շատ ավելի արագ են անցնում, քան մենք պատկերացնում ենք։ Լսեք ձեր երեխաներին։ Ծիծաղեք նրանց հետ։ Ստեղծեք հիշողություններ նրանց հետ՝ այգում ճոճանակ նստելով, գունավոր բամբակ ուտելով, պարտեզում ծաղիկ տնկելով։ Մի օր հենց այդ պարզ առօրյա պահերն են դառնալու ձեր և նրանց կյանքի ամենամեծ գանձերը։