Այսօր մեր հասարակությունն անասելի բևեռացված է` փաշինյանականներ և հակափաշինյանականներ։ Որպես կանոն բոլոր հակափաշինյանականները եկեղեցու, Արցախի պաշտպանության դիրքերից հանդես եկող գիտակից քաղաքացիներն են, որոնք տեր են փորձում կանգնել իրենց ազգային արժանապատվությանն ու ինքնությանը, նրանք հոգնել են ամենօրյա կտրվածքով նվաստացումներից ու ազգային շահերի ցավոտ ու ստորացուցիչ զիջումներից, նրանք մարդիկ են, ովքեր քաջ գիտակցում են «մինչհեղափոխական» Հայաստանի իշխանությունների սխալներն ու թերացումները, բայց նաև հասկանում են ինչ է կատարվում հիմա, ինչ օրհասական օրեր ենք ապրում և թե որքան կարևոր է օր առաջ ազատվել գործող իշխանություններից։

Ի տարբերություն մեր հասարակության այս հատվածի փաշինյանականներին բացարձակ չեն հետաքրքրում ո’չ Արցախը, ո’չ ազգային շահերն ու իղձերը, ո’չ ազգային ինքնության ոչնչացման վտանգը, ո’չ Փաշինյանի վարած արտաքին քաղաքականության հետևանքով բոլորիս գլխին կախվող դամոկլյան սուրը, ո’չ ներազգային այս թշնամանքի գերդոզավորումը, դեռ մի բան էլ որպես «բոնուս» Փաշինյանի աջակիցները հիմնականում թունդ արցախատյացներ են, խոր ատելությամբ լցված մեր արցախցի ազգակիցների նկատմամբ, որոնք հերոսաբար մինչև վերջ մնացին իրենց հողում: Մարդկանց նկատմամբ, ովքեր ֆիզիկական բնաջնջման վտանգի տակ ստիպված եյան իրենց հայրենիքից, ովքեր կորցրել են տուն֊տեղ, հարազատներ գերեզմաններ, սրբատեղիներ, ծննդավայր ու սեփական հայրենիքում դարձել անցանկալի` զրկվելով քաղաքացիությունից, ստիպված լինելով անցնել ստորացուցիչ ընթացակարգերի միջով ստանալու համար այն նույն անձնագիրը, որն իրենց ձեռքից ընդամենը մեկ որոշումով Փաշինյանի իշխանությունը վերցրեց։

Ի տարբերություն արցախատյաց Փաշինյանի, իր աջակիցների շրջանում կան մարդիկ, ովքեր արցախատյաց էին դեռ այն ժամանակ, երբ Փաշինյանը սիրով գնում էր Արցախ, պրոարցախյան ելույթներ ունենում թե’ Ստեփանակերտում, թե’ Երևանում։ Գուցե իր այս աջակիցներն իրենց կուռքից ավելի՞ «հեռատես» էին։

Ահա այս կինն օրինակ, որ վերջին տարիներին պարբերաբար հայտնվում է իշխանական եթերներում տարբեր ժամանակահատվածներում, ընդգծված արցախատյաց է և հակաեկեղեցական արշավի «պատվավոր» մասնակից, ով չի խորշում ասեկոսեների մակարդակի զրույցները որպես ճշմարտություն ու փաստ եթերից հնչեցնել։ Այս կինը դեռ տարիներ առաջ 2019֊ի մի տեսանյութում սահմռկեցուցիչ բան էր ասում Արցախի ու արցախցիների մասին. «…..որ երեխա ունենայի Ղարաբաղում ծառայող, էս րոպեին հետ կբերեի, թող մտնեին սաղին մորթեին….նրանք դրան են արժանի…..»:

Այսինքն, այս կինը, հայ կինը, գուցե մայր, գուցե տատիկ դեռ 2019֊ին ցանկանում էր, որ թշնամին մտնի բոլոր հայերին մորթի Արցախում, գտնում էր, որ արցախցիներն արժանի են դրան։

Տեսանյութն այստեղ

Սա, իհարկե, բանական հայ մարդու գլխում չտեղավորվող սահմռկեցուցիչ խոսույթ է, բայց մյուս կողմից էլ տեսնելով այսօրվա իշխանականների ու իրենց աջակիցների արցախատյաց ելույթները, պարզ է, որ դա օրինաչափ է, ուղղակի ժամանակագրության որոշակի դիսոնանս է։

Հունիսի 7֊ը նաև ինչ֊որ տեղ գուցե ցուցիչ կլինի հասկանալու, թե քանի՞ հայանուն, հայախոս մարդ է կիսում այս մասշտաբի արցախատյացությունը մեր երկրում։