Ուշադիր հետևում եմ քաղաքական դեբատներին և արձանագրում, որ ընտրություններին մասնակցող քաղաքական ուժերի ճնշող մեծամասնությունը դեմ է այս իշխանությանը։ Իշխանության կողմից խաղացող ուժերը միայն բանեվեճի մասնակցողների շրջանակում չեն։ Դաշտում են նաև Պետրոս Ղազարյանն ու Տաթև Դանիելյանը, որոնք տնօրինում են խաղի ժամանակն ու ուղղությունը։ Հ1-ում Պետրոսն իր մարմնով, Տաթևն իր ձեռքերով պահում են Նիկոլի դարպասը։ Եվ որքան էլ ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը փորձեն գոլ խփել իշխանության դարպասին, գնդակը պահելու են դեբատ վարողները, որոնք ութ տարվա ընթացքում անվերապահորեն ծառայել են Փաշինյանի քաղաքական օրակարգին։ Այդ պատճառով գնդակը պետք չէ անմիջապես փոխանցել իշխանության դարպաս, այսինքն՝ հարցերը չպետք է ուղղվեն ուղիղ Նիկոլ Փաշինյանին։ Պետք է խաղալ «պասերով»։ Նախորդ դեբատների ընթացքում այս մեթոդը մասամբ կիրառվեց և լիովին արդարացրեց իրեն։ ՀԱԿ-ից Արամ Մանուկյանն այդ օրինակը ցույց տվեց։

Մասնակիցները պետք է հնարավորինս շատ ժամանակ օգտագործեն ընտրողների հետ խոսելու համար։ Փաշինյանի հետ բանավիճելը անարդյունավետ է։ Նա տարիներ շարունակ կրկնում է նույն մի քանի թեզերը, նույն արդարացումներն ու նույն մեղադրանքները՝ խուսափելով բուն հարցերից։ «Դրիսիրովկա արած» մի քանի բառակապակցությամբ, որն ավելի շատ շանտաժ է հիշեցնում, փակում է բոլոր հարցերի պատասխանները։ Երբ ընդդիմախոսը մտնում է այդ շրջանակի մեջ և սկսում պատասխանել հերթական շեղմանը, իրական քննարկումը կորում է, իսկ ժամանակը՝ սպառվում։

Հետևաբար, ամեն անգամ, երբ Փաշինյանը փորձում է դեբատը տեղափոխել իրեն հարմար դաշտ, պետք է վերադառնալ հիմնական հարցին և խոսել ոչ թե նրա, այլ քաղաքացիների հետ։ Պետք է ներկայացնել փաստերը, թվերը, հետևանքները և սեփական լուծումները։ Գնդակը թողեք ձեր շրջանակում։ Այդպես ժողովուրդն իրապես կհասկանա, թե ով է քննարկում բովանդակությունը, և ով է փորձում վերահսկել խաղի ընթացքը։ ժողովուրդը կիրազեկվի, որ Փաշինյանին գնդակ փոխանցողը ներդրված ուժ է, խաղից դուրս։ Հնարավորություն ու ժամանակ կստանաք, որպեսզի զրուցեք ընտրողի հետ։ Այդպես քիչ ժամանակ կտրամադրվի Նիկոլ Փաշինյանին՝ հակաազգային իր թեզերը տարածելու համար։ Դե ձեզ տեսնեմ։