Տեսնես մարդիկ նկատու՞մ են, թե ինչից ուր է հասել 2018-ին իշխանության եկած քաղաքական ուժը և հասկանու՞մ են, թե ինչպես է պտուտակ առ պտուտակ, քայլ առ քայլ 8 տարվա ընթացքում քանդում բոլոր ինստիտուցիոնալ կառույցներն ու պետական մարմինները:

Հանրապետության մեծ հրապարակում ժողովրդին մեծ -մեծ երդումներ տվող, ագորա և կոլեկտիվ կառավարում խոստացող մարդը 8 տարում բացարձակ մենիշխանություն է հաստատել երկրում և կուսակցականացրել ողջ երկրի կառավարումը: Հիմա արդեն ոչՔՊ-ական պաշտոնյաներ ու ՔՊ խմբակցության անկուսակցական պատգամավորներ մոմով չես ճարի:

Երկրի թիվ 1 քաղաքական մարմնի` խորհրդարանի ՔՊ խմբակցությունն անգամ օտարված է երկրի կառավարումից, ի՞նչ կառավարում` իրեն վերապահված` ԱԺ հանձնաժողովների կազմի ձևավորումից: Երկրի բոլոր կարևոր որոշումները կայացվում են ՔՊ 20 հոգանոց վարչությունում (թեպետ դա էլ է ձևական` ուղղակի 20 հոգու միջոցով իր ցանկությունները լեգիտիմացնելն ավելի հեշտ է):

Ի՞նչ է նշանակում ԱԺ պաշտոնների թեկնածուներին ընտրել կուսակցության ղեկավար մարմնում: Սա խորհրդարանը` որպես քաղաքական մարմին, ոչնչացնելու ուղիղ ճանապարհն է:

Ոչ միայն խորհրդարանը, այլ ցանկացած կառույցի հետ է այդպես վարվում. ընտրությունների արդյունքները ԿԸՀ-ն դեռ չի հաշվարկել` իր հաղթանակի մասին է հայտարարում,

ՍԴ քննությունը չավարտված` ԱԺ նախագահի անունն է հրապարակում,

ԱԺ- ն պաշտոնապես չձևավորված` մշտական հանձնաժողովների նախագահներին է ընտրում:

Ամենայն հայոց կաթողիկոս նշանակելու հայտ է ներկայացնում…

Լրիվ Կոմկուսի ժամանակներն են հետ եկել…

Բայց միայն ընտրովի պաշտոնները նշանակովի դարձնելը չէ խնդիրը: Մտովի իրար կողքի դրեք այս իշխանության ձևավորած կառավարության, խորհրդարանի ղեկավար անձանց լուսանկարները: Այդ «վինետկայից» միանգամայն հասկանալի է դառնում, թե ինչու է մեր պետությունն այս խոր փոսի մեջ: Դրանց մեջ ոչ միայն պրոֆեսիոնալ, գրագետ կադրեր չկան (պրոֆեսիոնալիզմի պակասը չարյաց փոքրագույնն է), դրանց մեջ սեփական կարծիք ունեցող մարդ չկա: Մարդ, ով երբևէ կհամարձակվի շեֆի ամենաաբսուրդ հանձնարարությանն առարկել, կամ սեփական նախաձեռնությամբ որևէ քայլ անել, կամ իր ղեկավարած կառույցը ծառայեցնել բուն նպատակին:

Բայց առավել ուշագրավ է ԱԺ ղեկավար պաշտոնների այսօր հրապարակված «վինետկան».

մի երկուսը սկանդալային պատմությամբ ժամանակին հրաժարական տված, հիմա «ներման» արժանացածներ են` դրանցից մեկը երիտասարդ մարդու դաժանաբար ծեծի ու ողբերգական մահվանը չփարատված առնչությամբ:

Մեկը ձախողված նախկին նախարար է, մյուսը պատգամավոր է դարձել բացառապես Նիկոլի համար լացուկոծի արդյունքում: Մեկ-երկուսը տարրական գիտելիքների պակաս ունեն, մյուսը` լաչառությամբ է հայտնի, մեկն ուղղակի մանկության ընկեր է ու քավորությամբ է կապված «առաջնորդի» հետ…

Իհարկե, հայ հասարակությունը միշտ է ունեցել մարդկային ռեսուրսի խնդիր, բայց երբ կադրերն ընտրվում են բացառապես առաջին դեմքին նվիրվածության չափանիշով և նրանց առաջ ինքնակրթվելու, զարգանալու, աճելու, վերջապես` աշխատելու պահանջ չի դրվում, ունենում ենք այս պատկերը:

Ամենացավալին այն է, որ ժողովրդի հետ, ժողովրդի համար կառավարել խոստացողները, ամեն օր ինչ որ անորոշ «ժողովրդին» սրտիկներ ցույց տվողները, իրականում ատում են այդ ժողովրդին: Որովհետև պիտի ատես ժողովրդիդ, որ նրա ամենավատ կադրերին ընտրես- պաշտոններ տաս, նրան ի վնաս որոշումներ կայացնես, վտանգես նրա հետագա գոյությունը…