Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրել է․
«Մեքսիկա. PRI-ի երկարամյա իշխանությունը

20-րդ դարի երկրորդ կեսին Մեքսիկայի Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցությունը (PRI), որը տասնամյակներ շարունակ իշխում էր երկրում, որոշ ընդդիմադիր կուսակցությունների հետ պահպանում էր ոչ պաշտոնական համագործակցություն։ Դրանց թույլատրվում էր մասնակցել ընտրություններին և ունենալ սահմանափակ քաղաքական գործունեություն՝ փոխարենը չփորձելով իրականում փոխել իշխանությունը։ Քաղաքագետները այս երևույթը հաճախ անվանում են «վերահսկվող ընդդիմություն»։
Եգիպտոս՝ Հոսնի Մուբարաքի օրոք

Հոսնի Մուբարաքի իշխանության տարիներին գործում էին օրինական ընդդիմադիր կուսակցություններ, որոնց թույլատրվում էր քննադատել իշխանություններին որոշակի սահմաններում և մասնակցել ընտրություններին։ Սակայն նրանք գրեթե երբեք իրական հնարավորություն չէին ստանում իշխանության գալու, իսկ նրանց ղեկավարներից ոմանք մեղադրվում էին ռեժիմի հետ ոչ հրապարակային համագործակցության մեջ։
Սերբիա՝ Սլոբոդան Միլոշևիչի օրոք

Սերբիայում որոշ փոքր ընդդիմադիր կուսակցություններ ժամանակ առ ժամանակ գնում էին իրավիճակային պայմանավորվածությունների իշխանությունների հետ՝ օգնելով ձևավորել խորհրդարանական մեծամասնություն կամ պառակտելով միասնական ընդդիմությանը։ Իշխանափոխությունից հետո նման պայմանավորվածություններից մի քանիսը դարձան հանրային քննարկման թեմա։

Այս բոլոր դեպքերի ընդհանուր առանձնահատկությունն այն է, որ ընդդիմությունը հրապարակայնորեն քննադատում է իշխանությանը, սակայն իրականում չի ձգտում կամ չի կարող փոխել գործող քաղաքական համակարգը՝ երբեմն գաղտնի պայմանավորվածությունների, փոխադարձ շահերի կամ ինստիտուցիոնալ սահմանափակումների պատճառով։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում նման պայմանավորվածությունների ապացուցվածության աստիճանը տարբեր է․ որոշ դեպքերում դրանք հաստատվել են փաստաթղթերով կամ մասնակիցների վկայություններով, իսկ մյուսներում շարունակում են մնալ քաղաքականագիտական քննարկումների առարկա»։