Զարմանում եք, չէ՞, որ Ազգային ժողովում Կոնջորյան կամ Վահագն են գզում։ Նիկոլ Փաշինյանը չէ՞ր կարող մի այնպիսի բան անել, որ ՔՊ-ն գոնե մի փոքր զերծ մնար մանրաթել դառնալուց։ Իհարկե, կարող էր։ Ընդդիմությունը բոլորին դրել է դազգահի վրա ու գզում է։ Հակառակն էլ է տեղի ունենում․ իշխանամետներն էլ նույն պաթոսով պատասխանում են։ Մի խոսքով՝ Ազգային ժողովը ավելի շատ նմանվում է ոչ թե օրենսդիր մարմնի, այլ հանրապետական մասշտաբի բրդագզոցի։
Ու ամենահետաքրքիրն այն է, որ այդ ամենը կատարվում է մեծագույն լրջությամբ։

Այնպիսի ելույթներ են հնչում, որ թվում է՝ պատգամավորները եկել են ոչ թե ԱԺ փոխխոսնակներ կամ այլ պաշտոնյաներ ընտրելու, այլ մահակները ձեռքին՝ բուրդ գզելու։ Յուրաքանչյուր հաջորդ ելույթ, ընդ որում, սկսվում է նախորդ ելույթը չեզոքացնելու անհրաժեշտությունից։ Մեկը խոսում է՝ մյուսը գալիս է ու ասում՝ «ոչ, իրականությունը սա է»։ Երրորդը գալիս է՝ երկրորդին հակադարձելու։ Չորրորդը՝ երրորդին։ Եվ այդպես շարունակ։

Ի վերջո, քննարկվող հարցը մնում է մի կողմ, իսկ գզոցը դառնում է գլխավոր օրակարգը։

Հիմա կասեք՝ Փաշինյանն ի՞նչ կապ ունի այս ամենի հետ։ Փաշինյանն այդ ամենի հետ ունի շատ հետաքրքիր կապ։ ԱԺ նիստը դեռ չսկսած՝ վարչապետը Ֆեյսբուքում իր էջում ստարտն է տալիս։
«Բարի լույս, լավ օր և սիրում եմ բոլորիդ»։
Մնում է միայն մի փոքր լրացում անել.
«Որքան լավ գզեք ՔՊ-ի նորանշանակներին, այնքան շատ եմ սիրում ձեզ»։
Ու այստեղ արդեն ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում։ Հիմա կասեք՝ լավ, ընդդիմությանը գզել է տալիս՝ հասկացանք։ Բայց իշխանամետներին ինչո՞ւ են այնպես գզում, որ վերջում բուրդը մետաքս է դառնում։
Այստեղ է թաքնված ամբողջ գաղտնիքը։

Յուրայիններին վերահսկելը շատ ավելի բարդ է, քան ընդդիմախոսներին վերահսկելը։ Ընդդիմության հետ ամեն ինչ պարզ է․ նրանք իրենց գործն են անում՝ քննադատում են, հարձակվում են, մեղադրում են։ Իսկ սեփական թիմի դեպքում խնդիրն ավելի նուրբ է։ Այստեղ պետք է ոչ միայն սիրել, այլև հիշեցնել, թե ով ում շնորհիվ է այնտեղ հայտնվել, ում դեմ ինչ կոմպրոմատներ կան։
Ու դրա ամենահարմար մեթոդներից մեկը սեփականների «փուչերը բացելն» է։
Այսինքն՝ ցզում են յուրայիններին կառավարելի պահելու համար։ Որ անհրաժեշտության դեպքում՝
Երբ ուզեն՝ հեռացնեն։
Երբ ուզեն՝ պաշտոնից հանեն։
Երբ ուզեն՝ գործ բացեն։
Երբ ուզեն՝ նորից սիրեն։

Իսկ ամենակարևորը՝ երբ ուզեն, կարողանան հիշեցնել, որ այդ ամբողջ ընթացքում բուրդը իրենց ձեռքում է եղել։
Քաղաքականության մեջ սա, իհարկե, նոր մեթոդ չէ։ Բայց հայկական քաղաքականության մեջ այն ձեռք է բերել գրեթե ազգային արհեստի կարգավիճակ։ Գյուղական կոպալային եղանակն է գործում։
Միայն թե նախկինում բուրդը գզում էին տանը, իսկ հիմա՝ ուղիղ եթերում։
Իսկ դազգահը, ինչպես միշտ, պատրաստ է։ Սիրում է բոլորին։