Պատկերացրեք՝ Դուք դատավոր եք։ Երրորդ իշխանության կրող եք, որի առաքելությունն է զսպել ու հավասարակշռել իշխանությունների մյուս երկու ճյուղերին, հատկապես՝ գործադիր իշխանությանը։

Ինչպե՞ս կվարվեք դուք, եթե ձեր առջև բերեն մեղադրանք այն մասին, որ, օրինակ, հայրը կատարել է «իշխանության չարաշահում», քանի որ լինելով սեփական երեխայի նկատմամբ իշխանություն ունեցող անձ, արգելել է նրան հեռախոս խաղալ։

Աբսու՞րդ է։ Հավատացնում եմ ձեզ՝ շատ ավելի աբսուրդային մեղադրանքներ ենք տեսել։

Եվ այսպես՝ ի՞նչ կանեք դուք, եթե դատավոր լինեք նման մեղադրանք ստանաք։

Եթե ես լինեի դատավոր, ապա դատական նիստի սկզբնամասում՝ քրեական հետապնդման դադարեցման հարցը քննարկելիս, կողմերին, ավելի ճիշտ՝ դատախազին հարց կուղղեի – հարգարժա՛ն դատախազ, այդ ի՞նչ եք դուք ծխում, որ հանրային իշխանություն չունեցող անձին մեղադրանք եք առաջադրում հանրային իշխանություն ենթադրող հանցանքի համար՝ հերիք չի, գործն էլ բերում եք դատարան։ «Ոչինչ էլ չենք ծխում» պատասխանը լսելուց հետո անմիջապես քրեական հետապնդումը կդադարեցնեի՝ առաջ քաշելով «դատարանը մեռելածին մեղադրանքների ցուցահանդես չէ» դոկտրինը և դիրքորոշում հայտնելով, որ մեռելոտի մեղադրանքը վայրկյան առաջ չդադարեցնելու պարագայում կխաթարվի արդարադատության բուն էությունը։

Դե՛հ պատասխանեք – ի՞նչ կանեիք դուք՝

(ա) կանեիք նույնը

(բ) կքննեիք, կքննեիք, կքննեիք, վերջում կարդարացնեիք մեղադրյալին

(գ) վարույթն ըստ ընդդատության կուղարկեիք մոտակա տատու-սրահ՝ մեղադրական վերդիկտ դաջելու

(դ) ինքնաբարկ կհայտնեիք այն հիմքով, որ մեղադրյալի ուսմասվարի բաջանաղը ժամանակին Ձեզ շնորհել է «լավագույն դու-շեշ բերող» պատվավոր կոչումը։

ՀԳ. Բոլոր համընկնումները խիստ պատահական են։

Գրել է Ռուբեն Մելիքյանը