Միայն դուք չեք անիծել ձեր վարչապետ դառնալու օրը․․․
Sat, 05 Sep 2026 14:15:08 +0400
Նիկոլ Փաշինյանը Արմեն Գրիգորյանի «Քայլ արա, մերժի՛ր Սերժին» գրքի շնորհանդեսի ժամանակ ասել է, որ «Վերջին ութ տարիներին եղել են օրեր, երբ ես ինքս ինձ համար անիծել եմ այն օրը, երբ որ դարձա Հայաստանի վարչապետ»։ Նա նշել է, որ, չնայած 2018 թվականի հեղափոխությանը հաջորդած իրադարձությունները կարող են հաջողության պատմություն թվալ, դրանք նաև ուղեկցվել են ծանր կորուստներով ու փորձություններով։
Վերցնենք առանցքը․ Փաշինյանն ասում է՝ մի անգամ չէ, որ անիծել է իր վարչապետ դառնալու օրը։ Բայց միայն դո՞ւք եք անիծել այդ օրը։ Այդ օրը անիծել ու անիծում է նաև այն ժողովուրդը, որը ձեզ բերեց վարչապետի պաշտոնին՝ հավատալով, որ «մերժելուց» հետո գալու է ավելի լավը, ավելի արժանապատիվը, ավելի ապահովը։ Այսօր այդ նույն ժողովուրդն է ասում՝ «կտրեք մատներս»։ Ոչ թե որովհետև ժողովուրդը չէր ուզում փոփոխություն, այլ որովհետև փոփոխության խոստման տակ ստացավ այնպիսի ողբերգական, անդառնալի հետևանքներ, որոնց ծանրության տակ կքվեց ու ծնկեց։
Դուք ասում եք՝ 2018-ից հետո տեղի ունեցածը կարող է այսօր կարող է «հաջողության պատմություն» թվալ։ Հաջողությո՞ւն։ Եթե հաջողության պատմության մեջ կան պատերազմ, կորուստներ, տեղահանված հայրենակիցներ, կոտրված ընտանիքներ, չսպիացած վերքեր ու մի հասարակություն, որն այսօր ավելի շատ հարցեր ունի, քան Սերժ Սարգսյանի օրոք, ապա երևի պետք է նախ հասկանալ՝ ո՞ւմ համար է սա հաջողության պատմություն։
Եվ մի հարց էլ՝ դուք իսկապե՞ս մերժեցիք Սերժ Սարգսյանին։ Սերժ Սարգսյանն այսօր ազատ քայլում է ժողովրդի միջով, իսկ նրա քաղաքական շրջանի մասին հասարակության մեջ կան տարբեր, այդ թվում՝ դրական գնահատականներ։ Իսկ դուք ժողովրդի միջով քայլում եք ուժայինների, դիպուկահարների ուղեկցությամբ։ Սա՛ է յուրօրինակ հակադրությունը։ Ժողովուրդը Սերժին մերժեց՝ մտածելով, որ իրեն ազատություն է պետք։ Իսկ տարիներ անց տեսնում է իշխանություն, որը սեփական ժողովրդի մեջ շրջում է ոչ թե վստահության, այլ անվտանգության ուժեղացված ուղեկցությամբ։
Գուցե հենց սա է այն պահը, երբ պետք է հարցնել՝ ո՞ւմ մերժեցինք, ի՞նչ ստացանք և ինչի՞ համար վճարեցինք այդքան թանկ գին։ Որովհետև երբ ժողովուրդն ասում է՝ «կտրեք մատներս», դա արդեն պարզապես դժգոհություն չէ։ Դա այն մարդու ձայնն է, ով ժամանակին հավատացել էր, իսկ հիմա փորձում է հասկանալ՝ իր հավատից ի՞նչ մնաց։