Անցյալ շաբաթ Բիշքեկում Նիկոլ Փաշինյանը Պեսկովին հանկարծակիի բերեց։ ՇՀԿ գագաթնաժողովներին ռուսերեն խոսացող Փաշինյանը հանկարծ սկսեց հայերեն խոսել։ Այնպիսի վիճակի հասցրեց Պեսկովին, որ նա մտածեց, թե «Որտե՞ղ է ականջակալը, որ ռուսերեն թարգմանությունը լսեմ»։

Այսինքն՝ մարդն այնքան էր սովորել Փաշինյանին ռուսերեն լսել, որ հայերենը լսելիս առաջին վարկածը եղել է ոչ թե՝ «Նիկոլ Փաշինյանը հայերեն է խոսում», այլ՝ «երևի ականջակալս եմ կորցրել»։ Իսկ երբ պարզվել է, որ ականջակալը տեղում է, պարզապես Փաշինյանն է հայերեն խոսում, երևի երկրորդ շոկն է եղել։

Ու ամենահումորային մասն այն է, որ մինչև հիմա հայերեն խոսելը կարող էր ընկալվել որպես լեզվական ընտրություն, այսօր Փաշինյանը այն հրամցնում է որպես քաղաքական իրադարձություն։ Տեսեք՝ Հայաստանն արդեն ինքնիշխան է և խոսում է հայերեն։ Պեսկովը հենց այդպես էլ մեկնաբանեց՝ Փաշինյանի հայերեն ելույթն ազդանշան էր Հայաստանի ինքնիշխանությունն ընդգծելու ձգտման մասին։ Նաև ավելացրեց, որ ռուսերենով էլ կարող էր ասել, որ Հայաստանը ինքնիշխան է։

Պեսկովը մի կարևոր բան նկատի չի ունեցել․ եթե ինքնիշխանության մասին Փաշինյանը ռուսերեն խոսեր, ապա դա ուղիղ խոսք կնշանակեր։ Իսկ հայերեն խոսելով՝ նա դեռ հազար ձևով կխուսանավի իրական պատասխանից։ Կասի՝ ես կողմնորոշումս չեմ փոխել, լեզուս եմ փոխել․․․ Լեզվական ընտրություն է, ուրիշ ոչինչ։

Ավելին՝ այսպես նա հեշտությամբ կարող է հարձակվողի դերում հանդես գալ․ «Դուք ի՞նչ, արգելո՞ւմ եք, որ ես հայերեն խոսեմ։ Դա իմ պետական լեզուն է»։ Այլ բան է, որ նա պետական լեզվի մասին ութ տարի չի հիշել և կոտրտված ռուսերենով կամ անգլերենով է խոսել․․․
Այսօր նրան պետք է հենց այդ խաղաքարտը։

Եվ վաղը, եթե դրա կարիքը լինի, կարող է ստացվել արդեն ծանոթ սցենարը՝ խեղճ Նիկոլին չեն թողնում հայերեն խոսել։

Ռուսատյացության նոր ալիք՝ հենց այն բանի շուրջ, ինչը ոչ ոք չի արգելել։