ՔՊ պատգամավոր Հասմիկ Հակոբյանի հայտարարությունը՝ «Ադրբեջանից կրակոցի դեպքում չսպասեք պատասխան կրակոցի, դա ՀՀ-ին խաղաղություն չի բերի», հանրության տարբեր շերտերի մոտ տարբեր արձագանք առաջացրեց։

ՔՊ-ի քննադատական հատվածը շտապեց տեսնել իշխանության «խաղաղասիրությունը», իսկ շարքային քաղաքացին, որ մտածում է իր անվտանգության մասին, շատ ավելի պարզ հարց տվեց․ եթե հակառակորդը կրակում է, իսկ մենք չենք պատասխանում, ապա ո՞վ է մեզ պաշտպանելու։

Բայց Հակոբյանի խոսքի մեջ կա նաև մեկ այլ՝ գուցե չնախատեսված բացահայտում։ Նա խոսեց իշխանության ամենազգայուն կետի՝ Ադրբեջանի մասին։ Իշխանությունը իր քաղաքական շենքը կառուցել է «խաղաղության» հիմքի վրա, իսկ այդ հիմքի տակ, ըստ այս քաղաքական տրամաբանության, Ադրբեջանն է։ Բավական է Ալիևը դժգոհ լինի, նոր պահանջ առաջ քաշի կամ որևէ կոշտ քայլ անի, և այդ «խաղաղության» հիմքը կարող է ճաք տալ։

Այդ դեպքում հարցը Ադրբեջանի կրակոցին պատասխանել-չպատասխանելը չէ։ Հարցն ավելի մեծ է․ եթե Ադրբեջանը փլուզի խաղաղության գործընթացը, ի՞նչ է լինելու Փաշինյանի իշխանության հետ։

Ահա թե ինչու Հակոբյանի մեկ նախադասությունը քաղաքական այլ իմաստ է ստանում։ Եթե իշխանության համար յուրաքանչյուր ադրբեջանական կրակոց կարող է սասանել իր քաղաքական հենարանը, ապա ստացվում է՝ իշխանության կառուցած շենքը ոչ թե ամուր հիմքի, այլ ավազի վրա է։

Եվ Փաշինյանը դա բոլորից լավ գիտի։ Հետևաբար նրա նպատակը շենքը ամրացնելը չէ, այլ պարզապես փլուզումը հնարավորինս երկարաձգելը։