Անվտանգության նախկին քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը նախօրեին հոդված էր հրապարակել, որտեղ խոսել է այն մասին, որ Հայաստանը շատ հեռու է ԵՄ անդամ դառնալուց, գրել է, որ ցանկալին պետք է տարբերել հնարավորից: «Ամեն անգամ, երբ Երեւանը փորձել է քայլ անել դեպի Արեւմուտք, բախվել է Ռուսաստանի ավելի ուժեղ ճնշմանը եւ ի վերջո հայտնվել Մոսկվայի էլ ավելի պինդ «գրկում»»,- գրել է Արմեն Գրիգորյանը, նաեւ խոսել է հայաստանյան քաղհասարակության պասիվության մասին՝ պնդելով, որ այս ամենը եւս ԵՄ անդամ դառնալու պատրանքի ծիրում է: Մինչդեռ Հայաստանի աշխարհագրական դիրքն այնպիսին է, որ անկարելի է Իրանի եւ Ռուսաստանի հետ կոնֆլիկտի մեջ մտնել:

Քաղաքագետ Լիլիթ Դալլաքյանից «Հրապարակը» հետաքրքրվեց` ի՞նչ կարծիք ունի Գրիգորյանի պնդումների վերաբերյալ: Արդյո՞ք Հայաստանն այդքան հեռու է ԵՄ անդամ դառնալու հնարավորությունից: Խոսելով այս թեմայի մասին՝ նա ասաց. «Ես, իհարկե, որոշ մտքերի հետ համաձայն չեմ: Օրինակ, հոդվածում ասվում է, որ ընդդիմությունն ավելի շատ ձայներ է ստացել այս ընտրությունների ժամանակ, եւ դա, ըստ էության, կապվում է նրա հետ, որ Հայաստանը փորձում է ԵՄ անդամ դառնալ, սակայն կոնցեպտուալ առումով այդ հոդվածում կան մի քանի կարեւոր կետեր, որոնց մասին պետք է խոսել: Եթե մենք գիտենք, որ ԵՄ անդամ դառնալու ճանապարհն այդքան երկար է, եւ կան երկրներ, որոնք երկար տարիներ է՝ սպասում են ԵՄ անդամ դառնալուն, ապա ինչո՞ւ ենք խոսքի մակարդակով փորձում կտրուկ լինել եւ դեմ գնալ Ռուսաստանին: Իրանից եւ ՌԴ-ից մենք էներգետիկ առումով մեծ կախվածության մեջ ենք: Աշխարհագրական դիրքը չենք կարող փոխել: Եթե ինձ հարցնեն, թե առանց էներգակիրների եւ այլ ռիսկերի Արեւմուտք կընտրեմ, թե Ռուսաստան, կարծում եմ, որ ես եւ հայ ժողովրդի մեծամասնությունը կընտրենք Եվրոպան` քաղաքակրթական առումով, քանի որ մենք պատկանում ենք եվրոպական ընտանիքին, եվրոպական ժողովուրդ ենք մենք, բայց չենք կարող ռիսկերը հաշվի չառնել: Ի վերջո, ցեղասպանություն տեսած ժողովուրդ ենք: Ես քննադատում եմ Ռուսաստանի վարած քաղաքականությունն աշխարհի հանդեպ, բայց չենք կարող կտրվել իրականությունից: Այստեղ մի խոցելի պահ էլ կա` Ադրբեջանի վարած քաղաքականությունը: Էներգակիրների առումով մենք հույս ունեինք, որ տարածաշրջանի ապաշրջափակում տեղի կունենա, եւ Հայաստան անգամ Թուրքմենստանից գազ կգա, Իրանից եւ այլն, սակայն միջազգային հարաբերություններն այնպես դասավորվեցին, որ Իրանի եւ Արեւմուտքի միջեւ հարաբերությունները բավականին լարվեցին, եւ մենք տեսնում ենք, որ Ադրբեջանը չի պատրաստվում խաղաղության գնալ եւ չի պատրաստվում սահմանները բացել: Ադրբեջանը կարող է անգամ Կալինինգրադի ռեժիմի օրինակը կիրառել: Ինչ-որ մի պահի Ադրբեջանը կարող է պահանջել ճանապարհը, ասել` ժամանակը լրանում է, լավագույն դեպքում դա կլինի ԹՐԻՓՓ-ը, վատագույն դեպքում` նոյեմբերի 9-ի միջանցքը, եւ նա ուղղակի չի բացի ճանապարհը: Պիտի մտածենք վատագույն սցենարների մասին: Ռուսաստանն Ուկրաինայում չի հասնում իր նպատակին, հիմա կատաղեցնել մեկին, որը ժպիտը դեմքին խոսում է միջուկային զենքի կիրառման մասին, ես համարում եմ սխալ, այն պարագայում, երբ չունենք ճանապարհային քարտեզ: Օրինակ` Մոլդովայից ԵՄ անդամակցության ձգտող եւ այլ երկրներ դժգոհում են՝ ասելով, որ շատ կարճ տեւեց պրոցեսը, եթե Հայաստանին էլ նման տարբերակ առաջարկեին, ես կմտածեի, որ գուցե կա ճանապարհային քարտեզ, բայց ՀՀ իշխանությունը մի օր ասում է` վաղը ԵՄ անդամակցության հայտ ենք ներկայացնելու, հաջորդ օրն ասում է` մի քանի տարուց նոր հավանական կլինի: Այսպիսի տերմինաբանությամբ, երբ հստակ քայլեր չկան, ո՞րն է նպատակը՝ Ռուսաստանին Հայաստանի դեմ հանելու: Ո՞րն է նպատակը` որ Հայաստանի դեմ սանկցիաներ կիրառվեն, սպառնան մեզ: Հայաստանի քայլերն ու խոսքերը պետք է փոխկապակցված լինեն, ոչ թե մեծ-մեծ խոսենք, ասենք` վերջ, մենք ԵՄ անդամ ենք, բայց իրականում կանգնեք փակուղու առաջ: Ես երբեմն որոշ «արեւմտամետների» եմ լսում, որոնք ասում են՝ հենց հիմա պիտի ԵՄ-ին անդամակցելու հայտ ներկայացնենք, անգամ որոշները ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու մասին են խոսում, բայց չէ՞ որ չի կարելի մի ամբողջ ժողովրդի ճակատագրի հետ խաղալ այսպես: Ռուսաստանին այս հայտարարություններով խաղաթուղթ են տալիս: Ես անգամ կասկածներ ունեմ, որ «արեւմտամետներից» մեկը ռուսական հատուկ ծառայությունների հետ սերտ կապերի մեջ է, եւ նման հայտարարություններ անելով` օգնում են Ռուսաստանին: Ես՝ ինքս, արեւմտամետ եմ եւ նմաններին չեմ համարում արեւմտամետ: Մենք պետք է հեռանանք Ռուսաստանից, սակայն ոչ թե խոսքով, այլ՝ իրական դիվերսիֆիկացիայով, իրական քայլերով»: