Այսօր առավոտյան լրահոսն էի թերթում, և աչքովս ընկավ թոշակների նախարար Արսեն Թորոսյանի գրառումը՝ իմպիչմենտի և իմպիչմենտի անհրաժեշտության վերաբերյալ ՀՀԿ-ի պնդումների մասին: Չասեմ՝ ցնցվեցի, բայց առնվազն շատ զարմացա, երբ տեսա, որ այդ գրառման հեղինակը Արսեն Թորոսյանն է, մի քաղաքական ուժի ներկայացուցիչ, որ իշխանության գալու օրվանից լեգիտիմություն չի ունեցել ու չի էլ կարողացել ձեռք բերել այս տարիների ընթացքում: Այս ուժին կարելի էր իմպիչմենտի ենթարկել իշխանության գալու առաջին օրվանից: Չի արվել, չենք արել կամ չենք ֆայմել… Հիմա դա էական չէ: Մի պահի քովիդը խանգարեց իմպիչմենտին, հետո պատերազմը, հետո դե ֆակտո վարչապետի խոստումները, թե հեսա 6 ամսում ամեն ինչ վերականգնեմ, տամ ձեզ: Ավելի ուշ իմպիչմենտի պակա՞ս պահանջ կար… ՀՀ տարածքներ օկուպացվեցին, սահմանազատման ու սահմանագծման անվան տակ խաղաղ ճանապարհով գյուղեր ու նոր հողատարածքներ հանձնեցին Ադրբեջանին, Արցախը ճանաչեցին Ադրբեջանի կազմում, հայաթափեցին… Մի խոսքով՝ սրանց իշխանության ողջ երկայնքով կարմիր թելի պես ձգվում է իմպիչմենտի՝ ՔՊ-ական սբրոդին անվստահություն հայտնելու գաղափարը: Եվ, ահա, ես զարմանում եմ, որ չկայացած նախարար ու պատգամավոր Արսեն Թորոսյանին, «վիձիծե լի», զարմացրել է ՀՀԿ-ի առաջարկը՝ ընտրություններից 3 ամիս առաջ գնալ իմպիչմենտի ճանապարհով:

Ինքս էլ, ճիշտն ասած, առանձնապես ոգևորված չեմ այս պահին հատկապես իմպիչմենտի ճանապարհով սրանց վռնդելու ՀՀԿ-ի նոր նախաձեռնությամբ: Ի՞նչ ասեմ, կարելի է փորձել, բայց մի կողմից ընդդիմության դաշտում խոշոր բլոկների ի հայտ գալը, իսկ մյուս կողմից ՔՊ-ի միայնակ վիճակը, խոսում են այն մասին, որ կան այս իշխանություններին իմպիչմենտ անելու՝ այս դեպքում կառավարական շենքերից վռնդելու շատ այլ գործնական եղանակներ: ՀՀԿ-ն, օրինակ, առաջարկում է իմպիչմենտի նոր գործընթաց սկսել փողոցային հզոր պայքարի զուգադրմամբ: Նախապես էլ սա էր իմպիչմենտի հաջողության գրավականը՝ ժողովուրդը դրսից, մենք ներսից… Միասին քշենք սրանց: Այո, բայց մենք տեսանք, որ ներսում հնարավոր չէ ժողովրդական ալիքին համահունչ գործեր անել և գոնե մեկ ՔՊ-շնիկի ձայն պոկել հօգուտ իմպիչմենտի: Իսկ ի՞նչ կլինի, եթե փողոցային հզոր շարժումը (եթե կա այդ հնարավորությունը) չպայմանավորենք խորհրդարանական ցիվիլ պայքարով, այսինքն, գնանք միայն փողոցով սրանց իմպիչմենտի ենթարկելու, այն է, ներողություն արտահայտությանս համար, «ս… » անելու ճանապարհով:

Մյուս ճանապարհն էլ, իհարկե, Հունիսի 7-ի ընտրություններն են… Ոչ ոք չի «ղզղնում», ժողովրդը փողոցները չի ընկնում, բայց արդյունքում ՔՊ-ն փասափուսան հավաքում ու ռադ է լինում: Պարզ է, չէ՞, որ եթե ՔՊ-ն սահմանադրական մեծամասնություն չստանա, ԱԺ չի գալու: Թեկուզ 40 տոկոս հավաքեն, միևնույն է, չեն գալու, որովհետև առանց վարչապետի աթոռի ՔՊ լինել չի կարող: Մի հատ աչքի անցկացրեք դրանց նախընտրական ցուցակի նախնական տարբերակը… Մարդ կա՞, որ այդ ցուցակի առաջին տասնյակն աչքի անցկացնելուց հետո դեռ մտածում է, որ, առանց սեփական վարչապետի, այդ խոտանը կմնա Հայաստանում ու դեռ մի բան էլ կգա խորհրդարան:

Արսեն Թորոսյանի գրառումն ավարտվում է այսպիսի նախադասությամբ. «ՀՀԿ-ն շատ լավ հասկանում է, որ այդ գործընթացը (իմպիչմենտը, Էդ.Ա.) իր բնույթով «մեռելածին» է, բայց այն շարունակաբար պահում է լրահոսում՝ ցույց տալու համար, որ ինքը կա, պարզապես հիշեցնելու իր գոյության մասին, թեև ոչ մեկի համար էլ գաղտնիք չէ, թե այդ «գոյությունը» ինչքան է անհրաժեշտ մեր ժողովրդին և երկրին»:

Արսեն Թորոսյան, «պերաշկիդ» կերար-պրծա՞ր: Դե հիմա ինձ լսիր: Ժողովուրդն ասում է՝ ուղտի կաշին ինչքան էլ չլինի, երկու էշի բեռ կլինի: Սա՝ ՀՀԿ-ի ու ՔՊ-ի համեմատության կարգով: Եվ ապա՝ թույլ տուր նկատել, որ ժողովուրդն է որոշելու, թե որ քաղաքական ուժի գոյությունն է իրեն պետք, և որինը՝ ոչ: Սա մենք կտեսնենք ընտրություններից հետո: Իսկ մինչ այդ առաջարկում եմ մտածել, թե ինչ է անելու ՔՊ-ն, երբ, ինչպես ՀՀԿ-ի հետ դա տեղի ունեցավ, ինշխանությունից դառնա ընդդիմություն: Իմ կարծիքով՝ ՔՊ-ն քաղաքականության մեջ նոր ռեկորդ կսահմանի՝ կվերանա, բայց ընդդիմություն չի դառնա: